Τετάρτη, 30 Μαρτίου 2011

(*) σχεδόν


Είμαι 17 χρονών και φέτος τελειώνω το λύκειο, δηλαδή είναι η χρονιά των πανελληνίων. Η αλήθεια είναι πως δεν έχω αγχωθεί, ούτε πιστεύω πως θα με βοηθούσε το άγχος σε τίποτα. Τώρα, για να είμαι απόλυτα ειλικρινής, έχει βοηθήσει και η απάθεια που με διακρίνει σε τέτοιες καταστάσεις.
Ωστόσο θέλω κι εγώ να επαναλάβω τα χιλιοειπωμένα σχόλια για τον συγκεκριμένο θεσμό. Δεν πρόκειται να διαβάσετε κάτι πρωτότυπο, θα διαβάσετε αυτά που σκεφτόμαστε όλοι για τις πανελλήνιες.

Υπερβολικά πολύ διάβασμα; Όχι αυτό δεν είναι φοβερό. Θέτουμε κάποιους στόχους, ακολουθούμε την κατεύθυνση που οδηγεί σε αυτούς, άρα προφανώς οφείλουμε να διαβάσουμε πολύ (ακολουθεί αργότερα ο ορισμός του πολύ). Εκτός αυτού τα εξεταζόμενα μαθήματα, όταν απογυμνωθούν από την εκπαιδευτική διαδικασία, είναι εξαιρετικά ενδιαφέροντα. Σαφώς κάτι τέτοιο δεν συμβαίνει στην τελευταία τάξη του λυκείου, όπου ο χρόνος πιέζει τους καθηγητές ασφυκτικά, με σκοπό, περισσότερο από κάθε άλλη χρονιά, να βγάλουμε την ύλη εγκαίρως.

Κάτι συμβαίνει με αυτούς τους ρυθμούς όμως. Και θα μιλήσω για το πως τους έχω βιώσει εγώ. Είχα την τύχη να είμαι μαθητής ενός εξαιρετικού φιλολόγου στο φροντιστήριο, και μίας εξίσου καλής φιλολόγου στο σχολείο. Το μάθημα της έκθεσης με τις προσπάθειές τους, γίνεται αρκετά απολαυστικό. Ωστόσο, από όλες τις εκθέσεις που έχω γράψει φέτος, και έχω γράψει πολλές, δεν υπήρχε ούτε μία που να με ευχαρίστησε. Η έκθεση μέχρι πέρυσι ήταν από τα αγαπημένα μου μαθήματα. Αυτό που συμβαίνει φέτος είναι πως η "παραγωγή λόγου" μου έχει στερήσει την ικανότητα να γράφω ελεύθερα. Σπάνια συνδέονται οι πρώτες ιδέες που μου έρχονται, μόλις διαβάζω το θέμα, με αυτά που στην πραγματικότητα πρέπει να γράψω-ή καλύτερα με αυτά που οι εξεταστές θα θέλουν να διαβάσουν. Και το πρόβλημα επεκτείνεται πέρα από το μάθημα. Οι κλισέ εκφράσεις του βρίσκουν τρόπο να τρυπώσουν στις καθημερινές συζητήσεις. Ακόμα και σε αυτήν την ανάρτηση, όπως συνειδητοποίησα, χωρίς έκπληξη, στην αρχή της παραγράφου, η πρώτη λέξη που μου ήρθε στο μυαλό ήταν "ρυθμός".

Εντάξει, αλλά δεν φταίνε οι πανελλήνιες αν εσύ δεν ανανεώνεις το λεξιλόγιό σου. 
Πως ανανεώνεται το λεξιλόγιο; Από περιοδικά και εφημερίδες κυρίως-τον Τύπο, όπως θα έπρεπε να τα αποκαλούμε συνοπτικά σε μία περίληψη, ούτως ώστε να γλιτώσουμε μερικές λέξεις-και το διαδίκτυο. Και δεν θα πω ψέματα. Έχω χρόνο για να δώσω αρκετή προσοχή και στα τρία. Όρεξη δεν έχω. Σιχαίνομαι την  συνωμοσιολογία όμως είναι κάτι που το υποψιάζομαι καιρό τώρα. Σκοπός των πανελληνίων είναι να κοιμίσουν τους μαθητές, λίγο καιρό πριν, ενήλικοι πλέον, σταθούν μόνοι τους στην κοινωνία. Στην περίπτωσή μου το κατάφεραν.

Με τα άλλα μαθήματα τα προβλήματα δεν είναι τόσο μεγάλα. Υπάρχει η Βιολογία κατεύθυνσης, το μάθημα που απαιτεί αποστήθιση, και σε κανέναν δεν αρέσει να μαθαίνει απ' έξω. Τα Μαθηματικά και η Φυσική είναι από τη φύση τους ενδιαφέροντα, και πρέπει να τα προσεγγίσει κανείς κατάλληλα, για να ανακαλύψει το μεγαλείο τους. Μπορώ να πω πως κι εδώ στάθηκα τυχερός. Η Χημεία, το μάθημα που προσφέρεται για είκοσι, είναι πλέον το επικίνδυνο. Λόγω των περικοπών που πρέπει να γίνουν στον αριθμό των φοιτητών που θα φιλοξενήσει κάθε σχολή, κάποια μαθήματα πρέπει να δυσκολέψουν-τα εύκολα σαφώς.

Είμαι 17 χρονών και φέτος τελειώνω το λύκειο, που δεν πρόκειται να μου λείψει. Από το γυμνάσιο δέθηκα ιδιαίτερα με κάποιους καθηγητές, στο λύκειο ανακάλυψα πως προσπαθώ πολύ να μοιάσω σε κάποιους από αυτούς, θα επιδιώξω να κρατήσω επαφή μαζί τους. Δεν θέλω όμως να γυρίσω στο σχολείο. Και δεν είναι ψέμα πως φέτος ήταν μία από τις πιο όμορφες σχολικές χρονιές που είχα ποτέ, γεμάτη στιγμές που θα τις θυμάμαι για πολύ καιρό ακόμη. Όπως θα θυμάμαι και το ότι κάθε, κάθε ημέρα που περνούσε συζητήσεις για τις εξετάσεις και τα όνειρα για τη ζωή αμέσως μετά τις εξετάσεις έρχονταν να αντικαταστήσουν, όλο και περισσότερο, τα γέλια.

Κάπου παραπάνω άφησα ασχολίαστο το "πολύ" διάβασμα. Ναι, έχω κι εδώ ένα θέμα, ένα κόλλημα αν θέλετε. Βρίσκω εξαιρετικά παράλογη την σκέψη "περισσότερο διάβασμα" ίσον "καλύτερη απόδοση". Και είναι λάθος να το θίγω εδώ, αφού αυτό θα έπρεπε να πω σε ορισμένους μου συμμαθητές που ακολουθώντας την παραπάνω λογική, έχουν ξεχάσει πως είναι σε μία ηλικία που σημαντικότερο από όλα είναι να ζεις. Όμως ποιο το νόημα να αμφισβητήσω τον τρόπο μελέτης τους δύο μήνες πριν τις εξετάσεις; Ή πέντε μήνες; Ή ένα χρόνο πριν; Το σύστημα -πόσο μισώ αυτήν την λέξη, όπως έχει καταντήσει να χρησιμοποιείται!-αυτόν τον τρόπο υποστηρίζει. Ε, σωστός θα είναι.

Αφορμή για να τα γράψω όλα αυτά ήταν η εκδρομή που πήγαμε σήμερα, στο πανεπιστήμιο Μακεδονίας και στο Αριστοτέλειο Πανεπιστήμιο Θεσσαλονίκης. Ήταν η τελευταία μου εκδρομή με το σχολείο, μπορώ να πω ότι ένιωσα ξανά όπως ένιωθα κάθε χρονιά μέχρι πέρυσι-άνετα. Διασκεδάσαμε κάθε στιγμή, από το ταξίδι με το λεωφορείο έως και την μικρή βόλτα στη συμπρωτεύουσα, και φυσικά ο καιρός ήταν σύμμαχός μας. Ούτε το λάστιχο που πάθαμε δέκα λεπτά πριν μπούμε στην Κατερίνη δεν μας έκανε να χάσουμε το κέφι μας! Και απ' ό,τι κατάλαβα, όλοι μας γυρίσαμε με άλλο αέρα. Ήρθαμε τόσο κοντά στο τι θα πει ζωή μετά τις εξετάσεις, που είμαι σχεδόν σίγουρος ότι η απόφαση να βάλουμε τα δυνατά μας, το τελευταίο δίμηνο, ήταν καθολική! (Κάποια στιγμή μετά τις πανελλήνιες, θα σας μιλήσω για την ομιλία που ακούσαμε στο ΠαΜακ, η ωδή στον καπιταλισμό-αλλά κάποια στιγμή μετά τις πανελλήνιες, είπαμε!)

Μου λείπουν ήδη οι εποχές που η ορμή που διακατέχει όλους τους νέους της ηλικίας μου, έκαιγε μέσα μου, άσβεστη. Θέλω να ελπίζω πως θα δυναμώσει ξανά, σύντομα. Μέχρι τότε, σας ευχαριστώ αν διαβάσατε μέχρι εδώ, ζητώ συγγνώμη αν σας κούρασα με τις κοινότυπες σκέψεις μου και εύχομαι, την επόμενη φορά που θα σας γράψω, να έχω καλά νέα να σας πω!
-Καλά για μένα, ντε!

Υ.Γ. Να καλωσορίσουμε και την Άνοιξη, την εποχή με το μοναδικό, μαγικό ταλέντο, να μας φτιάχνει το κέφι!


;;