Τετάρτη, 5 Μαΐου 2010

Στρέφεσαι εναντίον μίας τράπεζας... Κατανοητό, έως δικαιολογημένο. Όμως μία τράπεζα που έχει μέσα κόσμο, δεν την αγγίζεις. Δεν μπορείς να ισχυρίζεσαι πως θέλεις να αλλάξεις τον κόσμο, όταν δεν σέβεσαι τον κόσμο...όταν δεν αγαπάς τον κόσμο!
Αν ήταν μπάχαλοι ή χρυσαυγίτες ή αναρχικοί λίγο με νοιάζει. Αυτό που απαιτώ όμως είναι να πιάσουν τον έναν που τόλμησε να επιτεθεί σε κτίριο ενώ γνώριζε πως δεν ήταν άδειο, και να τον τιμωρήσουν όπως του αξίζει. Δεν το λέω φυσικά με κάποια ιδιαίτερη εμπιστοσύνη στην ελληνική δικαιοσύνη, για όνομα του Θεού. Ούτε η φυλακή θα τον/τους συμμορφώσει.
Αλλά ας σταθεί το περιστατικό αφορμή για όλους τους υπόλοιπους, ώστε να συνειδητοποιήσουμε πως μία ζωή, όταν αφαιρείται με τη βία, κάνει κάθε αγώνα, ακόμα και αυτόν με το πιο αγαθό αίτημα, να χάσει την αξία του. Πόσο μάλλον τρεις ζωές.
Θα περιμένω πάντως, έχω την ελπίδα πως ο υπεύθυνος, ο άμεσα υπεύθυνος τουλάχιστον, θα δημοσιεύσει κάπου ένα γράμμα του, μία απολογία... κάτι, ελάχιστο. Το χρωστάει στους τρεις ανθρώπους που δολοφόνησε.



Bάζω λίγο σκοτάδι και λιγάκι βροχή
για να σου φτιάξω μια παράξενη αρχή
και να σε ξεμακρύνω λίγο από τη σκέψη σου
που έτσι κι αλλιώς σε συνερίζεται το κέφι σου.

Σε πάω σε δρόμο μικρό, σε σοκάκι παλιό
σ' ένα αιώνια ποτισμένο απ' το κρασί καπηλειό,
μέρος κακόφημο, ακόμα και για το στοχασμό μου
που ούτε κι ο φόβος δε με φέρνει στ' όνειρό μου.
Εδώ λοιπόν, θα μοιραστώ μια ιστορία μαζί σου
που 'ναι σα να συνέβη χθες και ορκίσου
αν σε πειράξει τόσο που ντραπείς
πουθενά να μη τη πεις.

Καλώς ήρθες, ξένε στο τόπο μου
άραξε δίπλα να σου βάλω ένα κρασί να πιεις
συγχώρεσέ με λιγάκι για τον τρόπο μου,
μα με βρήκες στην αγκαλιά της ντροπής.

Ξέμεινα μόνος μου, πάρε και κάτσε όπου θες
κουρασμένο σε βλέπω, πρέπει καιρό να γυρίζεις,
όμως μέσα στη ζαλάδα μου και πίσω απ' τις σκιές
σα να μου φαίνεται πως κάτι μου θυμίζεις.

Γεια σου και σένα, έλειπα χρόνια ήμουνα κάπου μακριά
με φέραν πίσω δυνατές φωνές
και κάποιες τύψεις που μου είπαν πως εδώ κοντά
έχω γεννηθεί κι έχω πεθάνει δυο χιλιάδες φορές.

Ω, να τα μας, καλά είπα όταν σε είδα
πως σίγουρα παράξενα θα πρέπει να μιλάς
από άλλο κόσμο έχεις απάνω σου σφραγίδα
αυτά τα αγκάθια στο κεφάλι και τα ρούχα που φοράς.

Κάποτε κάποιοι μου το φόρεσαν για στέμμα
και με χλευάζανε μεγάλο βασιλιά
ακόμα τρέχει από τότε φρέσκο αίμα
σ' αυτά που ανέβηκαν του χρόνου τα σκαλιά.
ι' αυτό με βλέπεις μέσα στις σκιές
σαν να φοβάμαι και να θέλω να γλιτώσω
μια προσευχή σ' ένα περβόλι με ελιές
δε με αφήσανε ποτέ να την τελειώσω...

9 Comments:

  1. Aurora said...
    Πολύ χαίρομαι (όσο μπορεί να χαίρεται κανείς τέτοιες μέρες) που έκανες αυτήν την ανάρτηση. Δείχνεις ότι υπάρχουν και άνθρωποι που μετά από ένα τέτοιο γεγονός δε θα τρέξουν να ενημερωθούν από την τηλεόραση, ούτε θα το θάψουν λίγες μέρες μετά κάπου στη μνήμη τους.
    Faery said...
    Να είσαι σίγουρος γι'αυτό.. Θα δημοσιεύσει άρθρο μη σου πώ σε κυριακάτικη εφημερίδα. Για να έκανε ότι έκανε προφανώς και δεν τον νοιάζει καμιά ανθρώπινη ζωή. ..
    Creep said...
    Ήμουν σίγουρη πως θα έκανες ανάρτηση πάνω στο θέμα.

    Είσαι πολύ καθωσπρέπει, Λευτέρη. Μέχρι και αγαθός θα μπορούσα να πω. Αυτοί που το έκαναν όποιοι και αν ήταν και ειδικά αν ήταν από τις κατηγορίες που προανέφερες, δεν υπάρχει περίπτωση να στείλει την όποια δημόσια ή μη απολογιά για αυτή την πράξη.
    Όπως έχουμε ήδη συζητήσει, θεωρώ πως πάρα πολλοί είναι αυτοί που στην πορεία δεν πάνε για τα αιτήματα (τα οποία μερικές φορές δεν γνωρίζουν απόλυτα) ή πάνε έχοντας μικρή επίγνωση αλλά περισσότερο πηγαίνουν γιατί το θεωρούν χαβαλέ. ;)
    Αν λοιπόν αυτός ο άνθρωπος, οι οι άνθρωποι, πήγαν μόνο και μόνο λόγω ιδεολογίας, δεν θα διανοούνταν να κάνουν χρήση βίας, κάτι που με κάνει να βγάλω συμπέρασμα πως πρόκειται για άκρως ανήθικους κάφρους (με την κακή έννοια-άξεστος, απολίτιστος, βρήκα την έννοια στο λεξικό Τεγόπουλος Φυτράκης) που στην καλύτερη περίπτωση δεν γνώριζαν σωστά την χρήση της μολότωφ και τα αποτελέσματά της έκρηξης που προκαλεί (πρωτάρηδες στην χρήση δηλαδή, οι υπόλοιποι βίαιοι είναι έμπειροι γνώστες αυτού του αισχρού όπλου) και στην χειρότερη γνώριζαν πλήρως πως θα προκαλούσαν θάνατο. Αν ισχύει η πρώτη περίπτωση, υπάρχει μία μικρή πιθανότητα να τους τρώνε οι τύψεις. Σύμφωνα όμως με μαρτυρίες που άκουσαν τους φταίχτες, ας μου επιτραπεί αυτός ο πιο ουδέτερος όρος, να λένε: "Θα σας κάψουμε ζωντανούς" πιθανότατα πρόκειται για την δεύτερη, χειρότερη κατηγορία. Που σημαίνει πως αυτοί οι άνθρωποι τρέφουν ελάχιστες ως και μηδαμινές τύψεις για αυτό που έκαναν.
    Ελπίζω να μην σε ενόχλησε το μεγάλο σχόλιο. Σκέψου τι σου έγραψα. Θα ήθελα πολύ την γνώμη σου...
    Creep said...
    Συγχώρα με για το 2ο σχόλιο, μιας και έχεις μετριασμό σχολίου μπορείς να το διαβάσεις και να το διαγράψεις αλλά θέλω να πω κάτι για το τραγούδι που έβαλες. Αν και έβαλες τους περισσότερους στίχους, νομίζω κατά την γνώμη μου θα ήταν δέον να έβαζες αυτούς που πάντα κατά την γνώμη μου είναι πιο χαρακτηριστικοί:
    Γι' αυτό και εγώ ήρθα εδώ και σε διάλεξα πιωμένο
    για να μπορέσεις την αλήθεια να τους πεις
    κάτω από το φως το μέτωπο έχεις ιδρωμένο,
    μα το προσέχεις καθαρό, δε θα ντραπείς.
    Οι άλλοι παίξανε μαζί μου στους αιώνες
    αυτοκράτορα με χρίσανε, με κάναν στρατηγό,
    τα απλά μου λόγια τα σκορπίσαν σαν κανόνες
    και δεν ήξερα τίποτα εγώ.

    Που με βρήκες εδώ κάτω τι με θες;
    Το μυαλό μου δε σαλεύει από κούνια
    σα να γεννήθηκα μου φαίνεται χτες
    ενώ έξω υπάρχουν έξυπνοι μιλιούνια.

    Αυτούς τους είδα, τους άκουσα, τους νιώθει το πετσί μου
    προτιμώ τα καρφιά που με κρατάνε στο σταυρό
    αυτοί πουλήσαν ακριβά τη γέννησή μου,
    αυτοί φυλάνε το σκοτάδι θησαυρό.
    Πες στους εχθρούς μου ότι είχαν λόγο καλό
    και θα τους σέβομαι γιατί πιο τίμια σταθήκαν
    όταν με σκοτώναν, κοιτούσαν ουρανό
    κι έτσι πρόλαβαν από εκεί συγχωρεθήκαν.
    Καλό βράδυ.
    λευτέρης said...
    Ήθελα μόνο κάτι να προσθέσω, creep. Κι εγώ το έμαθα αργά προχτές το βράδυ... υπάρχει πιθανότητα οι εργαζόμενοι να μην βρίσκονταν στο ισόγειο αλλά στους υπόλοιπους ορόφους του κτιρίου, με αποτέλεσμα αυτός που πέταξε την μολότοφ να μην γνώριζε πως υπάρχει κόσμος μέσα.
    Όσο για το "θα σας κάψουμε ζωντανούς"(?), "αφήστε τους να καούν" κτλ, πολλοι συγγραφείς σε μπλογκς λενε πως κάτι τέτοιο δεν ακούστηκε καθόλου... Αποκλείεται να είναι προβοκάτσια;
    Creep said...
    Χμ, δεν αποκλείεται να πρόκειται για provoking, ακόμα και αν ακούστηκε από αρκετούς μάρτυρες...
    Όσο για τους ορόφους, από όσα δελτία ειδήσεων πρόσεξα για το γεγονός, πρέπει να υπήρχαν και στο ισόγειο εργαζόμενοι, μην ξεχνάς πως συνήθως οι τράπεζες είναι 2οροφες, 3οροφες...
    Αλλά και πάλι, επιλέγοντας να αφαιρέσω τις ύποπτες πληροφορίες περί "αφήστε τους να καούν" και προσθέτωντας το ενδεχόμενο να μην υπήρχαν εργαζόμενοι στο ισόγειο... δεν θα πρόσεξαν πως υπάρχει κόσμος στο κτίριο; Κάποιο τηλέφωνο να χτυπά, φωνές εργαζομένων, κάποιο ανοιχτό παράθυρο, πρωτού ρίξουν την μολότωφ;
    Τι να πω, δεν είναι ώρα για σχόλια, αυτό που θα έπρεπε να μας απασχολεί είναι να μην είχε συμβεί αυτό που συνέβει, και σε καμία περίπτωση να μην επαναληφθεί.
    Καλημέρα.
    apinkdreamer said...
    υπεροχη αναρτηση!
    Libertas said...
    Μην περιμένεις άδικα... ούτε συγνώμη δεν θα ζητήσουν...

    Κτήνοι έχουμε καταντήσει. Αν και δν νομίζω οτι τη δολοφονία την έκαναν "σύγχρονοι επαναστάτες". Οι δολοφόνοι κυκλοφορούν με κοστούμια... και δεν θα το παραδεχτούν ποτέ!
    Aurora said...
    Λευτέρη, σε κατάπιαν οι Πανελλήνιες; Καλό κουράγιο...

    Όοοποτε έχεις χρόνο παίρνα κι απ'το καινούριο μου blog! :)

Post a Comment