Κυριακή, 22 Νοεμβρίου 2009

Στην Μαρία, την Ελένη, την Άννα, την Χαρούλα, την Σοφία, την Ευαγγελία, ...
Αν ψάχνετε φαντασία, θα την βρείτε στις τάξεις σας, όχι στο twilight.

Στον Γιώργο, τον Γιάννη, τον Νίκο, τον Παύλο, τον Βασίλη, τον Κώστα, ...
Αν ψάχνετε τρόπους να γίνετε καλύτεροι, θα τους βρείτε στα βιβλία, και όχι στα στα κέντρα αποχαύνωσης και κακογουστιάς.

Στους καθηγητές(με κάθε επιφύλαξη) Μ., Ν., (...)
Αν ψάχνετε σωστούς και σοβαρούς μαθητές, δεν θα τους βρείτε πουθενά, μπορείτε όμως να τους φτιάξετε μόνοι σας.

Δευτέρα, 16 Νοεμβρίου 2009

17 Νοέμβρη 2009

-Γιαγιά, εσύ τι θυμάσαι από τη Χούντα;
-Εμείς μέναμε στο χωριό, ήταν αλλιώς τα πράγματα εκεί. Αλλά την πρώτη μέρα ήμασταν στη Θεσσαλονίκη, και θυμάμαι που πέρασε ο στρατός, και μας είπαν να γυρίσουμε στις πόλεις μας.

Ό,τι και να πω για την αυριανή επέτειο, είναι πολύ λίγο.
Λυπάμαι μόνο που σήμερα τα εγγόνια των αξιωματούχων, των ΕΣΑτζήδων, και οι απλοί παρανοϊκοι δοξάζουν το καθεστώς.

Δεν θέλω ούτε να πω τη γνώμη μου, ούτε να αναλύσω το πόσο-κατά τη γνώμη μου-το κίνημα του Πολυτεχνείου επηρέασε την εποχή του. Αυτά θα τα κάνουν άλλοι, που γράφουν πολύ καλύτερα.

Εγώ ήθελα απλά να παραθέσω το πιο όμορφο σχόλιο που βρήκα κάτω από βίντεο σχετικό με το Πολυτεχνείο στο youtube.

remember in the Iliad? Even the Gods caannot stop the might of Achilles as he fights the river
ἀλλ' ἐπάμυνε τάχιστα, καὶ ἐμπίπληθι ῥέεθρα
ὕδατος ἐκ πηγέων, πάντας δ' ὀρόθυνον ἐναύλους,
ἵστη* δὲ μέγα κῦμα, πολὺν δ' ὀρυμαγδὸν ὄρινε
φιτρῶν καὶ λάων, ἵνα παύσομεν ἄγριον ἄνδρα

Σε λίγες σειρές, ένα ουσιώδες, χωρίς υβριστικό περιεχόμενο και συγκινητικό σχόλιο. Συγχαρητήρια στον συγγραφέα.

Χρόνια πολλά αδέρφια!

Σάββατο, 7 Νοεμβρίου 2009

Παραπλανητικός τίτλος, γιατί δεν πρόκειται να γράψω για σοβαρό πολιτικό. Για τον Ψωμιάδη θέλω να γράψω.
Ο κύριος αυτός λοιπόν, μετά τον αισχρό λαϊκισμό στον οποίο έχει καταφύγει κατά καιρούς, διάλεξε τον εύκολο δρόμο που λαϊκιστι ονομάζουμε "κάνε μου λίγο φρρρ".
Αραγε, το "αστέρι του βορρά", όπως χαρακτήρισε τον Κώστα Καραμανλή, τι θα σκεφτόταν όταν άκουγε να τον συγχαίρει ακόμα και ...για τη μάνα του;
Αυτά βλέπω, και ευθύς χαίρομαι που δεν είμαι νεοδημοκράτης.

Τρίτη, 3 Νοεμβρίου 2009

Κάποια αγαπημένα κομμάτια και ποιήματα που αυτόν τον καιρό έχω συνεχώς στο μυαλό μου


Μια λάμψη στον Βόσπορο-Ευανθία Ρεμπούτσικα



The Waltz of Utopia-Γιώργος Καζαντζής


Ο ανθρωπάκος-από οποιαδήποτε εκτέλεση



Και φυσικά..
Το all-time αγαπημένο Παράπονο σε στίχο Οδυσσέα Ελύτη και εκτέλεση Ελευθερίας Αρβανιτάκη.




Πάμε τώρα σε ποιήματα:

Ιδανικοί αυτόχειρες-Κ. Γ. Καρυωτάκης

Γυρίζουν το κλειδί στην πόρτα, παίρνουν
τα παλιά, φυλαγμένα γράμματά τους,
διαβάζουν ήσυχα, κι έπειτα σέρνουν
για τελευταία φορά τα βήματά τους.

Ηταν η ζωή τους, λένε, τραγωδία.
Θεέ μου, το φρικτό γέλιο των ανθρώπων,
τα δάκρυα, ο ίδρως, η νοσταλγία
των ουρανών, η ερημιά των τόπων.

Στέκονται στο παράθυρο, κοιτάνε
τα δέντρα, τα παιδιά, πέρα τη φύση,
τους μαρμαράδες που σφυροκοπάνε,
τον ήλιο που για πάντα θέλει δύσει.

Oλα τελείωσαν. Το σημείωμα να το,
σύντομο, απλό, βαθύ, καθώς ταιριάζει,
αδιαφορία, συγχώρηση γεμάτο
για κείνον που θα κλαίει και θα διαβάζει.

Βλέπουν τον καθρέφτη, βλέπουν την ώρα,
ρωτούν αν είναι τρέλα τάχα ή λάθος,
«όλα τελείωσαν» ψιθυρίζουν «τώρα»,
πως θ' αναβάλουν βέβαιοι κατά βάθος..


Από το Μονόγραμμα του Έρωτα, του Οδυσσέα Ελύτη, τον ακόλουθο στίχο τον οποίο κόλλησα από τη Ρέα:

Θα πενθώ πάντα -μ' ακούς;
για σένα, μόνος, στον Παράδεισο

Απόσπασμα από τη Ρωμιοσύνη, του Γιάννη Ρίτσου:

Aυτά τα δέντρα δε βολεύονται με λιγότερο ουρανό,
αυτές οι πέτρες δε βολεύονται κάτου απ' τα ξένα βήματα,
αυτά τα πρόσωπα δε βολεύονται παρά μόνο στον ήλιο,
αυτές οι καρδιές δε βολεύονται παρά μόνο στο δίκιο.

Eτούτο το τοπίο είναι σκληρό σαν τη σιωπή,
σφίγγει στον κόρφο του τα πυρωμένα του λιθάρια,
σφίγγει στο φως τις ορφανές ελιές του και τ' αμπέλια του,
σφίγγει τα δόντια. Δεν υπάρχει νερό. Mονάχα φως.

Και για το τέλος, αφήνω απόσπασμα από την Desiderata, του Max Ehrmann, εμπνευσμένο από τη Νικολέτα:

Beyond a wholesome discipline,
be gentle with yourself.
You are a child of the universe
no less than the trees and the stars;
you have a right to be here.
And whether or not it is clear to you,
no doubt the universe is unfolding as it should.

Δευτέρα, 2 Νοεμβρίου 2009

Κι όμως, υπάρχω

Είμαι μαθητής του 3ου Γενικού Λυκείου Κατερίνης. Ώρες ώρες και γω γίνομαι πολύ παράλογος, αλλά άλλες ώρες σοβαρεύομαι και απαιτώ κάποια πράγματα που δικαιούμαι.
Τελικά η κατάληψη συνεχίστηκε κανονικά σήμερα, αν και υπήρξαν κάποιες νίκες. Έχασε σχεδόν ολοκληρωτικά τον κομματικό της χαρακτήρα, καθώς απομακρύνθηκαν το πανό και το αυτοκίνητο στα οποία είχαν ζωγραφιστεί τα σήματα της Χρυσής Αυγής.
Επίσης, φαίνεται πως ο κόσμος άρχισε να κουράζεται. Άρχισε να ανησυχεί. Πλέον, μπορώ να λέω ότι είμαι περήφανος για πολλούς συμμαθητές μου, που έμειναν σε συζήτηση που ακολούθησε.
Κανονικά θα έπρεπε να γράψω όλο το χρονικό, αλλά δεν θα το κάνω γιατί ουσιαστικά δεν έγινε κάτι διαφορετικό. Έγινε όμως, για πρώτη φορά κάτι που αξίζει να αναφέρω.
Πείστηκα πως καμία φωνή δεν είναι αδύναμη, και μάλιστα όσο πιο πολύ προσπαθείς να την καταπνίξεις τόσο πιο πολύ κάνεις τους άλλους να την προσέξουν. Είδα επίσης πως οι "φύλακες" για τους οποίους είχα πει σε προηγούμενη ανάρτηση, δηλαδή αυτοί που ήταν στην πύλη και ξεκίνησαν την κατάληψη, φοβούνται πραγματικά όποιον μπορεί να χειριστεί τον λόγο έστω και ελάχιστα.
Λυπάμαι μόνο που αυτοί δεν θα προσπαθήσουν να αλλάξουν-μάλλον-ποτέ.
Από δω και πέρα, πάντα θα το έχω στο μυαλό μου πως σε τέτοιες "κρίσιμες" περιόδους, δεν υπάρχει μεγάλος και μικρός. Όλοι υπάρχουμε, αρκεί να είμαστε εκεί και πάντα να προσπαθούμε για το καλύτερο. Το καλύτερο για όλους.

Υ.Γ. Αποφασίστηκε δυστυχώς η κατάληψη να συνεχιστεί μέχρι την Τετάρτη. Δεν φοβάμαι όμως. Μέχρι και εκ των έσω μπορούμε να την διαλύσουμε.

;;