Σάββατο, 31 Οκτωβρίου 2009

Ο παλιάτσος...

Μακάρι να ήταν όλοι οι παλιάτσοι σαν τον παρακάτω. Σήμερα έχει καταντήσει προσβλητικός χαρακτηρισμός.
Ας ρωτήσουν καλύτερα και ένα παιδί. Καλύτερα θα ξέρει.




Ένας παλιάτσος είμαι εγώ
καλή σας μέρα
Ξέρω να κλαίω, να γελάω, να πονώ
ξέρω να λέω την αλήθεια πέρα ως πέρα
γι' αυτό κι εγώ θα σας το πω...

Τραγούδι λέω δυνατά
ν' ακούσουν όλα τα παιδιά
ν' ακούσει η πολιτεία
κι απ' το τραγούδι μου αυτό
παλιάτσοι άλλοι εκατό να βγουν στην κοινωνία

Κι έτσι όλοι μαζί κι αντάμα
να τραγουδάμε τα δίκια της ζωής
να τραγουδάς κι εσύ απ' την πλατεία
να μάθεις φίλε μου σωστά να ζεις

Τραγούδι λέω δυνατά
ν' ακούσουν όλα τα παιδιά
ν' ακούσει η πολιτεία
κι απ' το τραγούδι μου αυτό
παλιάτσοι άλλοι εκατό να βγουν στην κοινωνία

Ένας παλιάτσος είμαι εγώ
καλή σας μέρα...



Το αγαπημένο μου τραγούδι των παιδικών χρόνων. Των χρόνων του Δημοτικού.
Πόσο λυπάμαι που έφυγε η νότα της παιδικής αθωότητας.

Αφιερωμένο σε όποιον αισθάνεται, έστω και λίγο, παιδί.

Παρασκευή, 30 Οκτωβρίου 2009

Το σχολείο βρίσκεται υπό κατάληψη.
Το σχολείο βρίσκεται υπό κατάληψη. Χαμόγελο.
Το σχολείο βρίσκεται υπό κατάληψη. Ειρωνικό χαμόγελο. Χειροκροτήστε!

Το σχολείο σήμερα βρισκόταν υπό κατάληψη. Το σχολείο σήμερα δε λειτούργησε. Ήταν πιο σημαντικό κάποιοι να περάσουν καλά, από το να κάνουν όλοι μάθημα.
Δε θέλω να πω τα γνωστά και χιλιοειπωμένα πλέον για τα άτομα που πρωτοστατούν στην κατάληψη επειδή η μίζερη ζωή τους δεν τους προσφέρει τίποτα παραπάνω. Δεν θέλω να πω ούτε για τα τρισάθλια και τραγικά αιτήματα που οποιοσδήποτε μιλάει ελληνικά καταλαβαίνει πως δεν είναι θέματα του σχολείου αλλά του υπουργείου.
Δεν θα πω για τους x που ήταν υπέρ της κατάληψης, και παρ' όλα αυτά εγκατέλειψαν το σχολείο στην τύχη του.
Όχι κύριοι, δεν θέλω να πω για άλλη μια φορά τα ίδια.

Σας βαρέθηκα όμως. Με κάνετε να ντρέπομαι και μόνο που σκέφτομαι πόσο ανόητοι είστε. Ντροπή σας που είστε τόσο πρόβατα, που για να χάσετε εσείς μάθημα, βάλατε τους φασίστες της Χρυσής Αυγής μέσα στο σχολείο μας. Ντροπή σας που δεν σκέφτεστε ούτε λίγο αυτούς που κάποτε κάναν την αληθινή κατάληψη, αυτούς που είχαν το θάρρος να συνεχίσουν υπό την απειλή των τανκς.
Ντρέπομαι που μετά τη λήξη της κατάληψης θα κάνετε σαν να μην έχει συμβεί τίποτα. Ντροπή σας που ξεφτιλίζετε με τρόπο βάναυσο την ελευθερία σας. Και την ελευθερία μας.


Εγώ τη Δευτέρα έχω δύο ώρες κατεύθυνση, Άλγεβρα, και το εφτάωρο συμπληρώνεται από τεράστιας σημασίας μαθήματα. Εγώ την δευτέρα, κύριοι, θα κάνω μάθημα και το απαιτώ αυτό.
Δεν ανέχομαι σε καμία περίπτωση φασιστοσυμμορίες να εισβάλλουν στον χώρο μου και να με απειλούν με φωνές και δήθεν αντριλίκι, για να αποκτήσουν την ψευδαίσθηση του να είσαι κάποιος.
Και επίσης δεν ανέχομαι το ειρωνικό χιούμορ "πες το στην αστυνομία". Ξέρω, φίλτατοι, πως η αστυνομία είναι σύμμαχός σας.
Υπάρχει και άλλος τρόπος να νικήσεις έναν εχθρό όμως, πέρα από τον φασιστικό που γνωρίζετε εσείς.


Μερικές εικόνες από τον χώρο του σχολείου και γύρω από αυτό:
Photobucket

Photobucket

Photobucket

Photobucket


Καλό σαββατοκύριακο, κύριοι.

Πέμπτη, 29 Οκτωβρίου 2009

Υποανάρτηση υπ' αριθμόν 1:

Σαν να 'μουν άλλος κι όχι εγώ
μες στη ζωή πορεύτηκα.


Αφιερωμένο σε ένα συγκεκριμένο άτομο, αλλά και σε όποιον αισθάνεται όμορφα καθώς το ακούει.

Υποανάρτηση υπ' αριθμόν 2:

Συγγνώμη κυρία.
Και ταυτόχρονα, ευχαριστώ. Σας ευχαριστώ για την τόση σοφία με την οποία μου κάνατε παρατήρηση. Σας ευχαριστώ που μέσα από αυτήν με κάνατε να συνειδητοποιήσω το λάθος μου.
Σας ευχαριστώ που τέσσερα χρόνια τώρα, ήσασταν πάντα εκεί. Σας ευχαριστώ που πριν από δύο χρόνια μας κάνατε καλύτερους ανθρώπους. Σας ευχαριστώ που μέχρι σήμερα μας ωθείτε να προσπαθούμε να γίνουμε καλύτεροι.
Σας ευχαριστώ που δεν μετανιώσατε που γίνατε καθηγήτρια, εν αντιθέσει με την...ξέρετε εσείς.
Σας ευχαριστώ που ποτέ δε σταματήσατε να είστε δίπλα μας, ακόμα και αν ποτέ δεν το δείξατε.
Που πάντα μας στηρίζατε. Που εκτιμούσατε ό,τι έχουμε.
Σας ευχαριστώ που μας αντιμετωπίζατε όλους το ίδιο.
Σας ευχαριστώ για τις αρετές που εμφυσήσατε μέσα στον κάθε ένα από εμάς.
Καθηγητές σαν εσάς, κάνουν περήφανο κάθε μαθητή τους.
Μακάρι να έχετε πάντα τα καλύτερα στη ζωή σας. Και να ξέρετε πως έχετε κάνει ήδη πολλά. Καταφέρατε να αλλάξετε ανθρώπους.
Σας ευχαριστώ.

Υ.Γ. Και τελικά, ο Μπέκετ έχει πράγματι ενδιαφέρον.

Τρίτη, 27 Οκτωβρίου 2009

27η Οκτωβρίου

Το δικό μου σχολείο δεν έκανε τη διαφορά. Η σημερινή γιορτή ήταν όπως ακριβώς κάθε χρόνο, και πραγματικά το ακριβώς το λέω κυριολεκτικά.
Ξεκινάμε με προσευχή(στάνταρ πάντοτε). Συνεχίζουμε με μία αφήγηση που θέλει να μας κάνει να νιώσουμε το κλίμα της εποχής. Δεν τα καταφέρνει.
Συνεχίζουμε με τραγούδι από τη χορωδία.
Συνεχίζουμε με λόγο του Διευθυντή. Για τη σημαία.
Της πατρίδος μου η σημαία έχει χρώμα γαλανό, εμπλουτισμένο με σάλτσες περί παρελθόντος, Βυζαντίου, Αρχαίας Ελλάδας κ.ο.κ, αξίζει βέβαια να αναφερθεί ότι είναι ο ίδιος ακριβώς λόγος που είχε διαβάσει και πέρυσι-έτυχε να θυμάμαι φράσεις που επαναλαμβάνονταν αυτούσιες και στο σημερινό λογύδριο.
Συνεχίζουμε με τραγούδι από τη χορωδία.
Συνεχίζουμε με την αφήγηση που αφήσαμε στη μέση.
Συνεχίζουμε με ανάγνωση χρονικού.
Συνεχίζουμε με ποίημα.
Συνεχίζουμε με τραγούδι από τη χορωδία.
Συνεχίζουμε...
Συνεχίζουμε...
Συνεχίζουμε με την απονομή βραβείων.
Συνεχίζουμε με τον εθνικό ύμνο. Μετά είστε ελεύθεροι.
Τι κλισέ.
Συνεχίζουμε;


Ας αλλάξει επιτέλους κάτι, το παραμικρό σε μία έστω σχολική γιορτή. Δεν είναι δυνατόν να θέλετε να μείνουμε δύο ώρες περίπου ακίνητοι, αμίλητοι, απόλυτα προσηλωμένοι στα όσα μας λέτε-που ούτε οι ίδιοι δεν πιστεύετε- με τη συγκεκριμένη οργάνωση των εορτών.
Μία πρόταση από έναν ανειδίκευτο, έναν που δεν έχει τελειώσει καν το λύκειο, δεν έχει τα πτυχία σας, την εμπειρία σας, δεν έχει τις μέσες και τις άκρες σας, δεν έχει τίποτα από όσα σας κάνουν άξιους για διοργανωτές σχολικών εκδηλώσεων.
Αφήστε τα παιδιά να τα αναλάβουν όλα. Αφήστε εμάς που έχουμε μεράκι. Εσείς, έχετε απλά μιζέρια. Και γι' αυτό δεν καταφέρνετε τίποτα.


Με την ελπίδα, κάποτε να γίνει πραγματικότητα.

Δευτέρα, 26 Οκτωβρίου 2009

There can be miracles...

Μία από τις καλύτερες-πιστεύω-ταινίες κινουμένων σχεδίων είναι ο Πρίγκηπας της Αιγυπτου, ουσιαστικά η μεταφορά του βιβλίου της Εξόδου.
Την είδα ξανά πρόσφατα, και ομολογώ έχω μαγευτεί από το τραγούδι "there can be miracles" που αποτελούσε και το soundtrack της ταινίας, καθώς επίσης και τη συνοδευτική μουσική της σκηνής της απελευθέρωσης των Ιουδαίων.
Ιδού το τραγούδι:

Και εδώ οι στίχοι. Ορισμένοι είναι παρμένοι από τον ίδιο τον ύμνο του Μωυσή στο κεφάλαιο 15.
Many night's we've prayed
With no proof anyone could hear
In our hearts a hopeful song
We barely understood,
Now we are not afraid
Although we know there's much to fear
We were moving mountains
long before we knew we could

There can be miracles
When you believe
Though hope is frail
It's hard to kill
Who knows what miracles
You can achieve
When you believe
Somehow you will
You will when you believe

In this time of fear
When prayer so often proved in vain
Hope seemed like the summer birds
Too swiftly flown away
Yet now I'm standing here
With heart so full I can't explain
Seeking faith and speaking words
I never thought I'd say

There can be miracles
When you believe
All hope is frail
Its hard to kill
Who knows what miracles
You can achieve
When you believe
Somehow you will
You will when you believe


A-shir-ra la-do-nai ki ga-oh ga-oh
A-shir-ra la-do-nai ki ga-oh ga-oh
Mi-cha-mo-cha ba-elim adonai
Mi-ka-mo-cha ne-dar-ba-ko-desh
Na-chi-tah v'-chas-d'-cha am zu ga-al-ta
Na-chi-tah v'-chas-d'-cha am zu ga-al-ta
A-shi-ra, a-shi-ra, A-shi-ra*


When you believe
Though hope is frail
Its hard to kill
Who knows what miracles
You can achieve
When you believe
Somehow you will
Now you will
You will when you believe





*
I will sing to the lord for he has triumphed gloriously

I will sing to the lord for he has triumphed gloriously
Who is like You, oh Lord, among the celestial
Who is like You, majestic in holiness
In Your Love, You lead the people You redeemed
In Your Love, You lead the people You redeemed


-Με αυτήν την ταινία συνειδητοποίησα το πόσο θέλω να μάθω εβραϊκά.
-Χρόνια πολλά και στον Δημήτρη που γιορτάζει σήμερα! Πολύχρονος!


Σάββατο, 24 Οκτωβρίου 2009

Αυτό το ποίημα τον τελευταίο καιρό ανήκει στα πολύ αγαπημένα μου. Τόσο που στίχοι του περνάνε συνέχεια από το μυαλό μου. Θα ήθελα πολύ να το μοιραστώ με οποιονδήποτε βρίσκει σε αυτό έστω και ένα ίχνος της σημερινής πραγματικότητας.



Μες την υπόγεια την ταβέρνα,
μες σε καπνούς και σε βρισιές
(απάνω στρίγγλιζε η λατέρνα)
όλ'η παρέα πίναμ' εψες'
εψές, σαν όλα τα βραδάκια,
να πάνε κάτου τα φαρμάκια.

Σφιγγόταν ένας πλάι στον άλλο
και κάπου εφτυούσε καταγής.
Ω! πόσο βάσανο μεγάλο
το βάσανο είναι της ζωής!
Όσο κι ο νους να τυραννιέται,
άσπρην ημέρα δε θυμιέται.

Ήλιε και θάλασσα γαλάζα
και βάθος τ' άσωτ' ουρανού!
Ω! της αυγής κροκάτη γάζα,
γαρούφαλα του δειλινού,
λάμπετε, σβήνετε μακριά μας,
χωρίς να μπείτε στην καρδιά μας!

Του ενός ο πατέρας χρόνια δέκα
παράλυτος, ίδιο στοιχειό'
τ' άλλου κοντόημερ' η γυναίκα
στο σπίτι λιώνει από χτικιό'
στο Παλαμήδι ο γιός του Μάζη
κ' η κόρη του Γιαβή στο Γκάζι.

- Φταίει το ζαβό το ριζικό μας!
- Φταίει ο Θεός που μας μισεί!
- Φταίει το κεφάλι το κακό μας!
- Φταίει πρώτ' απ' όλα το κρασί!
Ποιος φταίει; ποιος φταίει; Κανένα στόμα
δεν το βρε και δεν το 'πε ακόμα.

Έτσι στη σκότεινη ταβέρνα
πίνουμε πάντα μας σκυφτοί.
Σαν τα σκουλήκια, κάθε φτέρνα
όπου μας εύρει μας πατεί.
Δειλοί, μοιραίοι κι άβουλοι αντάμα,
προσμένουμε, ίσως, κάποιο θάμα!

Παρασκευή, 23 Οκτωβρίου 2009

Μία από τις συνήθειες που έχω αποκτήσει με το πέρασμα στη δευτέρα λυκείου, είναι να παρατηρώ τους γύρω μου, ιδιαίτερα σε στιγμές άγχους, πίεσης ή σοβαρών συζητήσεων.
Στη συγκεκριμένη ανάρτηση θέλω να μιλήσω για την Μ., μία συμμαθήτριά μου με την οποία είχαμε μία πολύ γόνιμη συζήτηση σήμερα, μεταξύ αστείου και σοβαρού.
Η Μ. υποδυόταν την πλούσια κυρία που αναλώνεται στους ψυχολόγους, και εγώ τον ψυχολόγο.
"Που πάει το μυαλό σου όταν ακούς τη λέξη παρέα; φιλία; πολιτική; κοινωνία; καλό; κακό;"
Στο κακό μας τα χάλασε η Μ. Η απάντησή της ήταν "στους Αλβανούς".
Εκεί είδε πως κόλλησα λίγο.
"Υπάρχουν στοιχεία που το αποδεικνύουν" πρόσθεσε. "Εγώ δεν είμαι ρατσίστρια, τα στοιχεία το λένε".
Ποια στοιχεία ακριβώς δεν ήξερε να μου απαντήσει. Μισόλογα, παρμένα από 'δω κι από 'κει, λόγια μίσους και ξενοφοβίας.
Είμαι σίγουρος πως ακόμα και μετά από χρόνια θα θυμάμαι τη συγκεκριμένη στιγμή. Έτσι είναι οι αναμνήσεις. Και αν στο τμήμα είναι μία μόνο Μ., στην κοινωνία θα είναι εκατοντάδες, χιλιάδες ή δεκάδες χιλιάδες οι Μ. που πιστεύουν τα ίδια.

Θα κλείσω με κάτι που να δικαιολογεί την μετονομασία του μπλογκ. Το αγαπημένο μου απόσπασμα από το βιβλίο Ένα παιδί μετράει τ' άστρα, του Λουντέμη.


Την αυγή ξεκίνησε. Ήταν... παρηγορημένο. Είχε καταφέρει όλη τη νύχτα να μετρήσει τ' άστρα... Να τα μετρήσει όλα... σιγά σιγά... ένα ένα... Όλα...
Και τα βρήκε σωστά.

Λένε πως το σχολείο είναι μια μικρογραφία της κοινωνίας. Ε λοιπόν, σήμερα κατάλαβα γιατί δεν την θέλω αυτήν την κοινωνία.
Συνέλευση τμήματος σήμερα. Το πενταμελές να προσπαθούμε να μιλήσουμε για πράγματα που θέλουμε να κάνουμε, και όμως να μην υπάρχει η παραμικρή ανταπόκριση.
Μιλάμε για διακόσμηση, και ακούμε για ροζ τραπεζαρίες και χαλάκια.
Μιλάμε για προγράμματα και μας ρωτάνε για εκδρομές. Μιλάμε για εκδρομές και μας ρωτάνε πως θα γίνει να πάμε ακόμα περισσότερες.
Που καταλήξαμε; Το ρολόι της τάξης μας θέλει άλλαγμα, χρειάζεται να αγοράσουμε πίνακα ανακοινώσεων, και το 50% περίπου της τάξης θα έρθει στην τριήμερη στο Ναύπλιο.
Ξέρετε όμως πόσα είχα να σας πω; Ξέρετε για πόσα μου κλείσατε το στόμα; Ξέρετε πόσα έχουμε τη δυνατότητα να κάνουμε, κι όμως δεν θέλετε να ακούσετε; Προτιμάτε να μιλάτε με τον μπροστινό, τον διπλανό, τον οποιοδήποτε, παρά να πείτε τη γνώμη σας. Μιλήστε λοιπόν, αφού προφανώς δε θα προλάβετε.
Εγώ ωστόσο θέλω να σας ευχαριστήσω, γιατί μου δίνετε έναν τεράστιο λόγο να θέλω να αλλάξω την κοινωνία. Και σκοπεύω να ξεκινήσω από την μικρογραφία της, εμάς.
Αφιερωμένο στο Β'2, του τρίτου γενικού λυκείου Κατερίνης, της σχολικής χρονιάς 2009-2010.

Τετάρτη, 21 Οκτωβρίου 2009

"Και σε όποιον δεν αρέσει το λύκειο, πρέπει να ξέρει πως δεν είναι υποχρεωτικό"
καθηγητής


Δεν πρόκειται να αλλάξετε ποτέ.

Δευτέρα, 19 Οκτωβρίου 2009

15 ημέρες μετά

Πέρασαν δεκαπέντε ημέρες από την σαρωτική θα λέγαμε νίκη του πασόκ στις εκλογές. Πέρασαν οι πρώτες δεκαπέντε ημέρες από μία-όπως θα λέγαμε προεκλογικά βασιζόμενοι στις δηλώσεις των μελών του κινήματος- της αλλαγής. Το Πασόκ το έλεγε και το επαναλάμβανε συνεχώς πως θα φέρει αλλαγή.
Και ομολογώ, από προκατάληψη περισσότερο, δεν πίστευα λέξη. Δεν άφηνα τον εαυτό μου να τραφεί με ελπίδες.
Ευτυχώς, διαψεύστηκα, εν μέρει τουλάχιστον. Πραγματικά χαίρομαι. Όχι, περιμένετε, ακόμα δεν έγινε κάτι που θα με κάνει να αλλάξω ριζικά άποψη, ή που θα σβήσει τα τραγικά λάθη των κυβερνήσεων του Πασόκ που προηγήθηκαν. Αρχίζουν όμως να παίρνονται μέτρα υπέρ των μεταναστών, υπέρ της ισότητας, μέτρα ανθρώπινα. Μέτρα δημοκρατικά. Που ναι, ζούμε στον 21ο αιώνα και όμως επί Νέας Δημοκρατίας δεν τα είχαμε. Όταν ένα κόμμα που έχουμε συνηθίσει μέσα στο ψέμα ξεκινάει έτσι, τότε ναι, υπάρχει η ελπίδα για πολιτική αλλαγή. Και ελπίζω το Πασόκ αυτή τη φορά να τιμήσει τον δεύτερο όρο του ονόματός του.

Υ.Γ. Ναι, το προτιμώ Υπουργείο Παιδείας Και Θρησκευμάτων, χωρίς το Εθνικής. Και ακόμα περισσότερο το προτιμώ Υπουργείο Παιδείας.
Όχι, Υπουργείο Ορθής Παιδείας εννοούσα.


Παρασκευή, 2 Οκτωβρίου 2009

...όσο ο ανυποψίαστος ελληνικός λαός καλοπερνάει και ετοιμάζεται μεθαύριο να κάνει την επιλογή του.
Και δείτε ποιος συγκαταλέγεται στις διαθέσιμες επιλογές: Άδωνις Γεωργιάδης.
Δείτε απόψεις του υποψηφίου, και πείτε μου αν θεωρείτε τιμή σας να σας εκπροσωπεί αυτός ο άνθρωπος.
(Τα αποσπάσματα που ακολουθούν είναι από ανάρτηση στο blog του, αμέσως μετά τις Ευρωεκλογές.)


Είναι κυρίως το ότι ξεπεράσαμε και μάλιστα καθαρά τον ΣΥΡΙΖΑ, ότι ρίξαμε τους Οικολόγους σχεδόν στο όριο του 3% (και αν είχαμε δύο εβδομάδες ακόμη δεν θα έμπαιναν καθόλου) και βεβαίως ότι αν και η αποχή έφθασε στο υψηλότερο σημείο όλων των εποχών (47%), παρ’όλα αυτά εμείς είμαστε το μόνο κόμμα, που και σε απόλυτο αριθμό ψήφων, αυξήσαμε τον αριθμό των ψηφοφόρων μας.
Η καλλιέργεια του ανταγωνισμού και η παντελής έλλειψη του πολιτικού πολιτισμού είναι δύο χαρακτηριστικά του γνωρίσματα. Το βλέπετε και μόνοι σας άλλωστε.

Σήμερα ο ΣΥΡΙΖΑ έχει καταντήσει ένα κόμμα, που είναι ζημιά για κάποιον πολιτικό να φαίνειται ότι έχει συνεργασία μαζί του. Αυτό συμβαίνει διότι η ιδέες που σήμερα εκπροσωπεί αυτό το κόμμα, προκαλούν την απέχθεια πια της πλειοψηφίας του εκλογικού σώματος. Ο Δεκέμβρης και η άκριτη υποστήριξη στους βανδάλους κουκουλοφόρους, η εμπλοκή του μονίμως υπέρ των μεταναστών και κατά των ελλήνων, η αλαζονεία την εποχή του δημοσκοπικού 18%, η εμπλοκή με το γήπεδο του ΠΑΟ, η δυαρχία κλπ Έχουν κάνει τον ΣΥΡΙΖΑ να προκαλεί αποστροφή στους πιο πολλούς.
Οι πρώτες γραμμές αυτού του...κειμένου(με κάθε επιφύλαξη), είναι το λιγότερο προσβλητικές, τόσο για τους πολιτικούς που όλον αυτό τον καιρό μάχονται για να διατηρηθεί ο ΣΥΡΙΖΑ, όσο και για τους πολίτες που τον υποστηρίζουν με την ψήφο τους. Για άλλη μια φορά βλέπουμε το επίπεδο του υποψηφίου. Και άντε, μέχρι εδώ ήταν άποψή του. Αλλά τα παρακάτω; Άκριτη υποστήριξη στους κουκουλοφόρους; Και αποκαλείστε άνθρωπος που ασχολείται με τα κοινά; Ο ΣΥΡΙΖΑ έχει ξεκαθαρίσει ποιους υποστηρίζει και ποιους όχι. Ήταν υπέρ του ξεσπάσματος των νέων.
Μονίμως υπέρ των μεταναστών. Ναι, έτσι είναι. Όπως εσείς είστε μονίμως κατά, και με την ξενοφοβία που σας διέπει προσπαθείτε να στρέψετε τον κόσμο εναντίον ανθρώπων, ο σύριζα δίκαια κρατάει μία πιο ανθρώπινη στάση.
Κατά των Ελλήνων. Και η προπαγάνδα καλά κρατεί, χαρακτηριστικό γνώρισμα του χώρου σας. Απλά αδυνατείτε να σκεφτείτε λογικά, και να καταλήξετε στο ότι εφ' όσον όλοι οι άνθρωποι είναι ίσοι, πρέπει κάποιος να μάχεται για τα δικαιώματα όλων αδιάκριτα.

Αλλά το πραγματικά καλό έρχεται αργότερα, με την παρακάτω δήλωση του Άδωνη Γεωργιάδη:

Εμείς κερδίσαμε στον μεγάλο αγώνα τον ΣΥΡΙΖΑ και φθάσαμε μία ανάσα από το Κ.Κ.Ε. Στην πιο χαμηλή κατηγορία μεταξύ συντηρητισμού και ψευτοπροοδευτισμού το Παμμακεδονικό Μέτωπο (με ελάχιστη προβολή) ξέσκισε την ΔΡΑΣΗ, που είχε όλο το συγκρότημα Αλαφούζου από πίσω. Στα πραγματικά Άκρα του πολιτικού φάσματος, η Χρυσή Αυγή, νίκησε την ΑΝΤΑΡΣΥΑ. Γενικά οι έλληνες ψηφοφόροι εστράφησαν υπέρ του Κράτους και κατά της Αναρχίας.
Τα συμπεράσματα δικά σας. Αποφασίστε αν θα εμπιστευτείτε έναν άνθρωπο που υπερηφανεύεται για την εκλογική νίκη μίας εθνικιστικής/ρατσιστικής/φασιστικής οργάνωσης. Σκεφτείτε κατά πόσο ένας τέτοιος άνθρωπος αξίζει μία θέση στον έλεγχο της δημοκρατίας.
Κατεβάστε τους εχθρούς σας από τα έδρανα. Είναι στο χέρι σας άλλωστε.

Ήδη σε προηγούμενη ανάρτηση έχω αναφέρει πως δεν θα ψήφιζα ΛάΟΣ. Δεν έχω εξηγήσει όμως το γιατί, και ίσως ήρθε η ώρα να το κάνω.
Σαν πολίτης, ανήλικος έστω, απαιτώ ο πολιτικός που ζητάει τη στήριξή μου να με σέβεται. Δεν το διαπραγματεύομαι αυτό. Και ο σεβασμός αποδεικνύεται έμπρακτα, με το να μου λέει την αλήθεια, να πραγματοποιήσει όσα υποσχέθηκε κ.ο.κ., τα ξέρετε.
Όταν όμως έρχεται κάποιος υποψήφιος του ΛάΟΣ και ισχυρίζεται πως το κόμμα του "δεν ανήκει στην ακροδεξιά, αλλά στην ευρύτερη δεξιά που ξεκινάει από τον Μάνο και καταλήγει στον Γιώργο τον Καρατζαφέρη", τότε ντρέπομαι που ζω σε μία χώρα στην οποία επιτρέπεται τέτοια άτομα να αποκαλούνται πολιτικοί. Μιαίνουν τον χώρο και βιάζουν την έννοια της πολιτικής. Ο κάποιος που ισχυρίστηκε το παραπάνω είναι η Νίκη Τζαβέλλα, παλιά υποστηρίκτρια της Νέας Δημοκρατίας.
Και αναρωτιέται κανείς, γιατί οι κύριοι του ΛάΟΣ θέλουν να μας πείσουν πως δεν ανήκουν στην ακροδεξιά; Μήπως πράγματι, το κόμμα εκδημοκρατίστηκε, ή υπάρχουν άλλοι λόγοι;
Αρχικά, το κέντρο ως τμήμα του πολιτικού φάσματος είναι αυτό που χαρακτηρίζεται από μία διαλλακτικότητα(μεταφράζεται και ως "πότε με τη δεξιά, πότε με την αριστερά"). Η δεξιά από την άλλη, αν και συντηρητική, χαρακτηρίζεται από διάφορες οικονομικοπολιτικές ιδέες που διαφέρουν μεταξύ τους. Δεν είναι ακριβώς πλουραλισμός απόψεων ωστόσο, καθώς όλες πηγάζουν από την ίδια οικονομική θεωρία(τον φιλελευθερισμό).
Ποιο είναι το μεμπτό στον ΛάΟΣ; Υποκρίνεται πως είναι ένα κόμμα διαφορετικό από αυτό που είναι, φορώντας το δημοκρατικό του προσωπείο. Προσπαθεί να τοποθετηθεί στο κέντρο, υποπτεύομαι όχι από πλήρη γνώση του τι το κέντρο πρεσβεύει, αλλά από λαϊκισμό. Πράγματι, την διαλλακτικότητα του κέντρου την έχει και ο ΛάΟΣ. Τη μία μέρα είχε μαζί του τον Πλεύρη, εχθρό μέχρι το μεδούλι της δημοκρατίας, και την επόμενη είναι κεντροδεξιό.
Φυσικά, οι άνθρωποι αλλάζουν από τη μια στιγμή στην άλλη!
Καταλαβαίνετε την ειρωνεία. Το πλέον δεξιό κόμμα στο ελληνικό κοινοβούλιο προσπαθεί να αποδείξει τα αναπόδεικτα. Και ναι, είναι αναπόδεικτα γιατί δεν είναι μόνο ο πατέρας Πλεύρης που πέρασε από εκεί. Είναι και ο Βορίδης, το απόσταγμα του Λεπέν στην Ελλάδα, είναι και ο Βελόπουλος, είναι και πολλοί ακόμα. Όσοι και να διαγραφούν, το κόμμα είναι αυτό που ήταν από την ίδρυσή του.
Να λοιπόν ο λόγος που όταν έρθει ο καιρός να ψηφίσω, δεν πρόκειται έστω και να περάσει από το μυαλό μου ο Καρατζαφέρης. Ακόμα και αν η ψήφος μου δεν καταφέρει τίποτα, τουλάχιστον θα έχω το δικαίωμα να ψηφίσω και την επόμενη φορά.

Πέμπτη, 1 Οκτωβρίου 2009

...και μόνο την αλήθεια. Έτσι δεν είναι;
Βέβαια, είναι άξιο απορίας το τι δουλειά έχουν οι γιγαντοαφίσες του Ηλία Τσιτλακίδη, υποψήφιου βουλευτή Νομού Πιερίας(κατεβαίνει μετο ΠΑΣΟΚ) σε κεντρική πολυκατοικία της Κατερίνης, τη στιγμή που ο κύριος Παπανδρέου μας έχει υποσχεθεί πως δε θα τυπωθεί καμία αφίσα του ΠΑΣΟΚ. Την ίδια πληροφορία βέβαια την έβαλε και στο τηλεοπτικό του σποτάκι.
Για μία ακόμα φορά, και πριν καν βγουν στην κυβέρνηση, οι σοσιαλιστές του ΠΑΣΟΚ ξεκίνησαν τα ψέματα. Και δεν πρόκειται ασφαλώς να σταματήσουν ούτε μετά την ανάδειξή του κινήματος σε πρώτο κόμμα. Κρίμα, γιατί πραγματικά αυτήν την φορά ήλπιζα πως στον ορίζοντα αχνοφαινόταν κάποια πιθανότητα αλλαγής. Κρίμα.


"Οι άνθρωποι ποτέ δεν λένε τόσα ψέματα, όσα μετά το κυνήγι, στη διάρκεια του πολέμου και πριν τις εκλογές."

Όττο Φον Μπίσμαρκ-Γερμανός Καγκελάριος

;;