Κυριακή, 22 Νοεμβρίου 2009

Όποιος ψάχνει... βρίσκει(;)

Στην Μαρία, την Ελένη, την Άννα, την Χαρούλα, την Σοφία, την Ευαγγελία, ...
Αν ψάχνετε φαντασία, θα την βρείτε στις τάξεις σας, όχι στο twilight.

Στον Γιώργο, τον Γιάννη, τον Νίκο, τον Παύλο, τον Βασίλη, τον Κώστα, ...
Αν ψάχνετε τρόπους να γίνετε καλύτεροι, θα τους βρείτε στα βιβλία, και όχι στα στα κέντρα αποχαύνωσης και κακογουστιάς.

Στους καθηγητές(με κάθε επιφύλαξη) Μ., Ν., (...)
Αν ψάχνετε σωστούς και σοβαρούς μαθητές, δεν θα τους βρείτε πουθενά, μπορείτε όμως να τους φτιάξετε μόνοι σας.

12 Comments:

  1. Estella said...
    Kαλησπέρα Λευτέρη... Μα... τι ανάρτηση ήταν αυτή;

    Την άποψη μου για το Twilight δεν θα την αναλύσω εδώ την ξέρεις απο πρώτο χέρι άλλωστε...

    Τα βιβλία μπορούν να μας προσφέρουν ταξίδια σε κόσμους μαγικούς. Το θέμα είναι θέλουμε να ταξιδέψουμε; Δεν είναι εύκολο πράγμα να ξυπνας το μυαλό σου...

    Όσο για το τελυταίο κομμάτι αφιερωμένο στους καθηγητές έμεινα άφωνη...

    Να σαι καλά,φιλάκια.
    λευτέρης said...
    Το κλείσιμο με την αναφορά στους καθηγητές είναι αποτέλεσμα της στάσης τους την τελευταία εβδομάδα. Κάποιοι φέρονται εξαιρετικά ανώριμα.

    Εύκολο ίσως δεν είναι, όμως είναι δυνατό. Δεν ζούμε σε περίοδο πολέμο, ή σε ολοκληρωτικό καθεστώς ώστε η μόρφωση να αποτελεί σπάνιο αγαθό. Απλά, είναι που είμαστε αχάριστοι.

    Όσο για την άποψή σου για το λυκόφως, προσυπογράφω. Ανούσιο, βαρετό, χωρίς ιδιαίτερη δράση, με πλήρη απουσία πλοκής. Ουσιαστικά ένας πανεύκολος τρόπος να ξοδέψεις-αρκετά, γύρω στα 25-ευρώ.

    Καλό απόγευμα :)
    logia said...
    καλά τα λες Λευτέρη...
    Libertas said...
    Ο καθένας βρίσκει φαντασία και τρόπους να αναπτύσσεται στα δικά του μονοπάτια! Κανείς δεν μπορεί να πει στον άλλον πώς να βαδίσει ή τι κινήσεις να κάνει γιατί ποτέ δεν είναι ίδιος με τον άλλον αλλά ούτε έχει τις ίδιες ανάγκες.
    Αυτό ήταν για τα 2 πρώτα μερη της ανάρτησής σου (Αλίμονο αν δεν σου έφερνα αντίρρηση :P )

    Όσο για το τρίτο σε βρίσκω απόλυτα σωστό. Δεν έχουν καταλάβει πως ο καθηγητής διαμορφώνει τον μαθητή. Ο σεβασμός κερδίζεται. Και η ωριμότητα υπάρχει αρκεί να ξέρουμε να την εκτιμήσουμε!

    Φιλια!
    λευτέρης said...
    Libertas, με την ίδια λογική κανείς δεν μπορεί να σου διδάξει πως να διαβάζεις την Αλφάβητο, μπορείς να ακολουθήσεις το δικό σου μονοπάτι και να διαβάζεις όπου ταυ το ύψιλον, κ.ο.κ. Διαφωνώ, γιατί δεν πιστεύω πως ο δρόμος να γίνεις καλύτερος είναι διαφορετικός για τον καθένα. Είναι ένας, και απλά διαλέγουμε να τον ακολουθήσουμε.

    Στο δεύτερο κομμάτι, συμφωνώ ουσιαστικά, αν εξαιρέσεις το κομμάτι με την ωριμότητα. Πείθομαι όλο και περισσότερο πως λείπει από πολλούς καθηγητές...

    Να 'σαι καλά!
    Morpheus said...
    Ο καθένας είναι ελεύθερος να επιλέξει... Κι οι επιλογές είναι κομμάτι του εαυτού μας, μας διαφοροποιούν από κάποιες ομάδες και μας εντάσσουν σε άλλες ή μας απομονώνουν...
    Άλλος βρίσκει φαντασία στα βιβλία, άλλος στ' αστέρια, άλλος στη μουσική, στη ζωή, στην αγάπη... Και κάποιοι σε μια μόδα, στα εφήμερα και στις μαζικότητες...
    Κάποιοι γίνονται καλύτεροι μες απ' τα λάθη τους, κάποιοι μέσα απ' το Θεό, άλλοι απ' τα σωστά τους, μερικοί μένουν στάσιμοι ή χειροτερεύουν...

    Υπάρχουν πολλές διαδρομές και ισάριθμοι προορισμοί...
    Μα δεν υπάρχει εύκολος δρόμος για κανένα μέρος που αξίζει να πάει κανείς...

    (Και μια προσωπική άποψη ακόμη... Ουσιαστικά...Τίποτα δεν διδάσκεται... Όλα κατακτώνται...
    Και οι καθηγητές είναι συνοδοιπόροι μας, απλά μερικές φορές το ξεχνάμε κι οι δυο...)

    Καλή σου νύχτα...
    Θερσίτης said...
    Μπραβο, Λευτέρη, για το "θα τους φτιάξετε μόνοι σας". Πες τους τα.
    R@miAnNa said...
    ανατριχιασα μολις το διαβασα....απλο λιτο και τοσο αληθινο το post σου..!!Ευγε!!
    Καλη συνεχεια!:D
    Eija-Liisa said...
    για σας παιδια! δεν με ενδιαφερει να σας μεταπεισω σε σχεση με το twilight. ο κα8ενας εχει το δικο του τροπο να δραπετευσει στον κοσμο της φαντασιας...
    αν παρολαυτα εσεις τη βρισκετε κακολογώντας τους καθηγητές σας και φιλοσοφοντας τα αφιλοσοφητα,αντι να δοθείτε σ'ένα αριστούργημα που ανταποκρίνετε στις ανάγκες της εποχης μας τί να πω και εγω?
    καλή ζςή να έχετε!! ;)
    λευτέρης said...
    Eija-Liisa, λυπάμαι που δεν είδα νωρίτερα το σχόλιό σου.

    Αν εσύ διαβάζεις κατηγορίες ενάντια στους καθηγητές, ή το παραμικρό δείγμα φιλοσοφικής σκέψης, σου συνιστώ να ξαναδιαβάσεις τι έγραψα.

    Αν, πάλι, πιστεύεις πως το λυκόφως είναι ένα αριστούργημα, δεκτή η άποψή σου, αλλά την θεωρώ υπερβολική. Αριστούργημα χαρακτηρίζεις ένα έργο με ουσιαστική πλοκή, διαλόγους που θα σε διδάξουν να σκέφτεσαι πως θα αντιδρούσες εσύ, και το βασικότερο, νόημα. Αν ένα βιβλίο δεν έχει τίποτα μα τίποτα να πει, αλλά γράφεται για να πουλήσει, δεν είναι βιβλίο. Τέτοια αριστουργήματα είναι καλύτερο να κοσμούν το τζάκι παρά την βιβλιοθήκη-γνώμη μου πάντα.
    Τέλος, κάτι ακόμα. Ποιες πιστεύεις πως είναι οι ανάγκες τις εποχές μας στις οποίες ανταποκρίνεται; Γιατί εγώ βλέπω να δημιουργεί ακόμα περισσότερα προβλήματα. Αποπροσανατολίζει το ελαφρύ κοινό, στρέφοντάς το προς αναζήτηση ανύπαρκτων προβλημάτων.
    Eirini said...
    Kαλησπέρα.. Εντάξει, δεν μπορεί κανείς να μιλήσει αντικειμενικά για κάτι τόσο αμφιλεγόμενο όσο ειναι ο τροπος που βλεπει ο καθενας ενα βιβλιο. Πιστευω οτι ειναι καλογραμμένο. Όμορφο ύφος,καταιγιστικό- χωρίς αυτο ίγουρα δεν θα είχε την επιτυχια που γνωρίζει τώρα. Αυτό που δεν μου αρέσει- καθόλου, ειναι οτι τονίζονται διαρκώς τα εξωτερικά χαρίσματα του ήρωα. Ολο μιλάει για το πόσο όμορφος ειναι και τα λοιπά και τα λοιπά.. Δεν θυμάμαι να έχει αναφερθεί κάπου έστω μια υποψία θαυμασμού για τον χαρακτήρα του. Κριμα..
    Τέλοσπαντων, συγγνώμη αν ξέφυγα απ'το θέμα της αναρτησης..
    Καλο βράδυ!
    λευτέρης said...
    Δεν υπάρχει κανένα πρόβλημα Ειρήνη, γι' αυτό είναι τα μπλογκς, για συζήτηση! ;)

    Καλημέρα, και ευχαριστώ που πέρασες:)

Post a Comment