Δευτέρα, 16 Νοεμβρίου 2009

17 Νοέμβρη 2009

-Γιαγιά, εσύ τι θυμάσαι από τη Χούντα;
-Εμείς μέναμε στο χωριό, ήταν αλλιώς τα πράγματα εκεί. Αλλά την πρώτη μέρα ήμασταν στη Θεσσαλονίκη, και θυμάμαι που πέρασε ο στρατός, και μας είπαν να γυρίσουμε στις πόλεις μας.

Ό,τι και να πω για την αυριανή επέτειο, είναι πολύ λίγο.
Λυπάμαι μόνο που σήμερα τα εγγόνια των αξιωματούχων, των ΕΣΑτζήδων, και οι απλοί παρανοϊκοι δοξάζουν το καθεστώς.

Δεν θέλω ούτε να πω τη γνώμη μου, ούτε να αναλύσω το πόσο-κατά τη γνώμη μου-το κίνημα του Πολυτεχνείου επηρέασε την εποχή του. Αυτά θα τα κάνουν άλλοι, που γράφουν πολύ καλύτερα.

Εγώ ήθελα απλά να παραθέσω το πιο όμορφο σχόλιο που βρήκα κάτω από βίντεο σχετικό με το Πολυτεχνείο στο youtube.

remember in the Iliad? Even the Gods caannot stop the might of Achilles as he fights the river
ἀλλ' ἐπάμυνε τάχιστα, καὶ ἐμπίπληθι ῥέεθρα
ὕδατος ἐκ πηγέων, πάντας δ' ὀρόθυνον ἐναύλους,
ἵστη* δὲ μέγα κῦμα, πολὺν δ' ὀρυμαγδὸν ὄρινε
φιτρῶν καὶ λάων, ἵνα παύσομεν ἄγριον ἄνδρα

Σε λίγες σειρές, ένα ουσιώδες, χωρίς υβριστικό περιεχόμενο και συγκινητικό σχόλιο. Συγχαρητήρια στον συγγραφέα.

Χρόνια πολλά αδέρφια!

5 Comments:

  1. Ο Αλχημιστης said...
    Φιλε μου δεν ξερω τελικα τι απεμεινε απο το Πολυτεχνειο. Ολοι οι ξεπουλημενοι πολιτικοι του σημερα παιδια του Πολυτεχνειου ηταν. Ειτε ηταν μεσα ειτε εξω. Δεν ξερω τι νοημα εχει πλεον. Χιλιαδες αραδες εχουν γραφτει, χιλιαδες ιστοριες εχουν ειπωθει...Με εχουν κουρασει ολα αυτα. Δεν ξερω τι νοημα εχει να το θυμωμαστε επειδη μια φορα το χρονο το γιορταζουμε. Και τις υπολοιπες μερες τι κανουμε? Καθομαστε και απολαμβανουμε να μας πετανε ψυχουλα. Τι και αν ειμαι αριστερος? Δεν εχω ιδεα τι σημαινει ολο αυτο το πραγμα. Καποια στιγμη ισως μαθω. Κοιταω μπροστα, το τωρα και ισως λιγο το μελλον χωρις να θελω λαμψεις του παρελθοντος να μου δειχνουν τον δρομο. Θα τον βρουμε μονοι μας.
    Θερσίτης said...
    Το Πολυτεχνείο είναι η ελπίδα που έχουμε εμείς, οι μαθητές του τότε, πως εσείς, οι μαθητές του σήμερα, θα μας δείξετε το δρόμο της αισιοδοξίας και της προκοπής. Ελπίζουμε και περιμένουμε.
    ΥΓ. Υπέροχο το απόσπασμα από τον Όμηρο. Πόσοι όμως -και φιλόλογοι-μπορούν να το απολαύσουν;
    Estella said...
    Καλησπέρα Λευτέρη μου.

    Για μένα το Πολυτεχνείο δεν είναι γιορτή. Ήταν και είναι το σύμβολο μιας εξέγερσης. Και αυτό που πρέπει να αναρωτηθούμε είναι αν τα αιτήματα τα τότε απαντήθηκαν ποτε.

    Αυτό που με ενοχλεί είναι οτι ξυπνάμε μόνο αυτή τη μέρα, αγωνιζόμαστε και μιλάμε μόνο οταν η κατάσταση φτάσει στο απροχώρητο-όπως με την περίπτωση του Αλέξη. Που είστε κύριοι; Εσείς που βγαίνατε περισι και θέλατε να παλέψετε για ένα καλύτερο αύριο, τι έγινε τώρα; Είστε στα φροντηστήρια; Και σεις φίλτατοι δημοσιογράφοι που τόσο κοπήκατε να μεταφέρετε τους περσινούς αγώνες των μαθητών, τα αιτήματα και τα θέλω τους, γιατί δε τους δίνετε φωνή τώρα; Πόσοι ακόμα πρέπει να πεθάνουν για να γίνει η Ελλάδα κράτος και όχι κωλοχανείο;

    "Δυστυχώς τα παιδιά ήταν τρελά". Μακάρι η "τρέλα" των τότε να είχε νικήσει το βόλεμα του τώρα. Ανοίγω τεράστιο θέμα το γνωρίζω. Και ξέρω οτι πιθανότατα τα λόγια μου θα παρερμηνευτούν απο πολλούς... Μου αρκεί που τα είπα.

    http://www.youtube.com/watch?v=F8dvGUorLX8

    Φιλιά.
    λευτέρης said...
    Αλχημιστή:
    Ναι, οι περισσότεροι επαναστάτες του Πολυτεχνείου σήμερα απλώς παρασιτούν στην πολιτική, συντηρώντας την κατάσταση που δημιουργήθηκε από το 74. Αλλά, αυτό σε καμία περίπτωση δεν πρέπει να μας κάνει να ξεχνάμε τη 17 Νοεμβρίου. Ναι, όλες τις μέρες πρέπει να ζούμε "επαναστατικά", αλλά σε καμία περίπτωση να μην ξεχνάμε και αυτήν την ημέρα, και να την τιμάμε ξεχωριστά από τις άλλες, τις απλές καθημερινές.

    Θερσίτη, κι εμείς έχουμε την ίδια ελπίδα για τη γενιά μας, και πρέπει να πείσουμε τον κάθε ένα πως δεν χρειάζεται ένα Πολυτεχνείο για να ξεσηκωθεί.
    Όσο για το απόσπασμα, ελπίζω όλοι να πιάνουν το νόημα, έστω και από το σχόλιο που προηγείται. Απλά, όποιος νιώσει στο πετσί του το συναίσθημα θα το ευχαριστηθεί περισσότερο.

    Μαράκι, προχτες πρόσεξα σε φωτογραφία του πολυτεχνείου χαρτόνι με αίτημα "20% στην Παιδεία". Εμείς σήμερα συμβιβαζόμαστε με το να ζητάμε ένα 5%, μπας και ξεφύγουμε από το 2,75%. Άρα όχι, δεν απαντήθηκαν τα αιτήματα. Εμείς πάψαμε να τα διεκδικούμε με εκείνη την ορμή.
    Καταλαβαίνω την απογοήτευσή σου με το εφήμερο της επετείου, κι εγώ το ίδιο νιώθω πολλές φορές. Αλλά ξέρεις κάτι; Όσο υπάρχει η τηλεόραση να συμπληρώνει τις ελεύθερες ώρες του εικοσιτετραώρου, οι νέοι δεν θα ζητήσουμε τίποτα παραπάνω. Το πιο ανόητο και άχρηστο είδος αυτάρκειας.
    Επίσης, μην ξεχνάς ότι ζούμε στην Ελλάδα, του 5.63 % που ψήφισε Λάος, και πιστεύει πως σήμερα ξεκινάει ένα εικοσαήμερο αναρχίας και αντιεξουσιασμού. Αυτοί είμαστε, και όσο είμαστε έτσι, δεν θα αλλάξουν πολλά πράγματα.
    logia said...
    Δεν είχα την τύχη να είμαι φοιτήτρια το '73!
    Ήμουν απλά ένα μικρό παιδάκι. Έμαθα ότι μου έλεγαν οι γονείς μου και κυρίως βίωσα τον παλμό της πρώτης πορείας μετά τη μεταπολίτευση, όταν η μάνα μας μας πήρε απ' το χέρι με τη μικρή μου αδελφή και μας πήγε να "προσκυνήσουμε" όπως έλεγε και να ακολουθήσουμε την πορεία.
    Ακόμη θυμάμαι, πώς τραγουδούσαμε το "πέσατε θύματα αδέλφια εσείς" και πώς το βράδυ όταν φτάσαμε στο σπίτι είχε κλείσει και των τριών μας η φωνή....
    Αργότερα, όταν σαν μαθήτρια γυμνασίου και μπροστάρισα στις αποχές για να καθιερωθεί ημέρα μνήμης ξαναβρέθηκα στο χώρο του πολυτεχνείου, σιχτίρισα. Είπα μέσα μου "τέρμα" δεν θα ξαναπατήσω ποτέ πια σ' αυτό το πανηγύρι των μικροπολιτών και της μικροπολιτικής...
    Η γενιά μου δεν είχε αγώνες, βίωσε τη φρενίτιδα της μεταδιδακτορικής εποχής. Δεν ξέραμε τι να δώσουμε στα παιδιά μας, σε σας, τι στόχους και τι αρχές. Σήμερα όμως νοιώθω πως οι εποχές θέλουν πάλι επαναστάσεις και ξεσηκωμούς μιας και φτάσαμε πια σε νέο κοινωνικό, πολιτιστικό και εργατικό μεσαίωνα. Γιαυτό μην αναλώνεστε σε χαζές καταλήψεις, γιατί κάποια στιγμή θα χρειαστεί να αγωνιστείτε πραγματικά...
    Κρατήστε από το Πολυτεχνείο, την αγωνιστικότητα και τη φρεσκάδα των παιδιών εκείνης της εποχής και πετάξτε όλα τα άλλα μικροκομματικά άχρηστα...

Post a Comment