Τρίτη, 3 Νοεμβρίου 2009

Μουσικο-Ποιητικό ποτ πουρί

Κάποια αγαπημένα κομμάτια και ποιήματα που αυτόν τον καιρό έχω συνεχώς στο μυαλό μου


Μια λάμψη στον Βόσπορο-Ευανθία Ρεμπούτσικα



The Waltz of Utopia-Γιώργος Καζαντζής


Ο ανθρωπάκος-από οποιαδήποτε εκτέλεση



Και φυσικά..
Το all-time αγαπημένο Παράπονο σε στίχο Οδυσσέα Ελύτη και εκτέλεση Ελευθερίας Αρβανιτάκη.




Πάμε τώρα σε ποιήματα:

Ιδανικοί αυτόχειρες-Κ. Γ. Καρυωτάκης

Γυρίζουν το κλειδί στην πόρτα, παίρνουν
τα παλιά, φυλαγμένα γράμματά τους,
διαβάζουν ήσυχα, κι έπειτα σέρνουν
για τελευταία φορά τα βήματά τους.

Ηταν η ζωή τους, λένε, τραγωδία.
Θεέ μου, το φρικτό γέλιο των ανθρώπων,
τα δάκρυα, ο ίδρως, η νοσταλγία
των ουρανών, η ερημιά των τόπων.

Στέκονται στο παράθυρο, κοιτάνε
τα δέντρα, τα παιδιά, πέρα τη φύση,
τους μαρμαράδες που σφυροκοπάνε,
τον ήλιο που για πάντα θέλει δύσει.

Oλα τελείωσαν. Το σημείωμα να το,
σύντομο, απλό, βαθύ, καθώς ταιριάζει,
αδιαφορία, συγχώρηση γεμάτο
για κείνον που θα κλαίει και θα διαβάζει.

Βλέπουν τον καθρέφτη, βλέπουν την ώρα,
ρωτούν αν είναι τρέλα τάχα ή λάθος,
«όλα τελείωσαν» ψιθυρίζουν «τώρα»,
πως θ' αναβάλουν βέβαιοι κατά βάθος..


Από το Μονόγραμμα του Έρωτα, του Οδυσσέα Ελύτη, τον ακόλουθο στίχο τον οποίο κόλλησα από τη Ρέα:

Θα πενθώ πάντα -μ' ακούς;
για σένα, μόνος, στον Παράδεισο

Απόσπασμα από τη Ρωμιοσύνη, του Γιάννη Ρίτσου:

Aυτά τα δέντρα δε βολεύονται με λιγότερο ουρανό,
αυτές οι πέτρες δε βολεύονται κάτου απ' τα ξένα βήματα,
αυτά τα πρόσωπα δε βολεύονται παρά μόνο στον ήλιο,
αυτές οι καρδιές δε βολεύονται παρά μόνο στο δίκιο.

Eτούτο το τοπίο είναι σκληρό σαν τη σιωπή,
σφίγγει στον κόρφο του τα πυρωμένα του λιθάρια,
σφίγγει στο φως τις ορφανές ελιές του και τ' αμπέλια του,
σφίγγει τα δόντια. Δεν υπάρχει νερό. Mονάχα φως.

Και για το τέλος, αφήνω απόσπασμα από την Desiderata, του Max Ehrmann, εμπνευσμένο από τη Νικολέτα:

Beyond a wholesome discipline,
be gentle with yourself.
You are a child of the universe
no less than the trees and the stars;
you have a right to be here.
And whether or not it is clear to you,
no doubt the universe is unfolding as it should.

8 Comments:

  1. Estella said...
    Πολύμνια

    "Σαν δέσμη από τριαντάφυλλα
    είδα το βράδυ αυτό.
    Kάποια χρυσή, λεπτότατη
    στους δρόμους ευωδιά.
    Kαι στην καρδιά
    αιφνίδια καλοσύνη.
    Στα χέρια το παλτό,
    στ' ανεστραμμένο πρόσωπο η σελήνη.
    Hλεκτρισμένη από φιλήματα
    θα 'λεγες την ατμόσφαιρα.
    H σκέψις, τα ποιήματα,
    βάρος περιττό.

    Έχω κάτι σπασμένα φτερά.
    Δεν ξέρω καν γιατί μας ήρθε
    το καλοκαίρι αυτό.
    Για ποιαν ανέλπιστη χαρά,
    για ποιες αγάπες,
    για ποιο ταξίδι ονειρευτό. "

    Κ.Γ.Κ.

    Υπέροχα και τα κομμάτια και τα αποσπάσματα... Είναι όμορφο τελικά όταν οι άλλοι πασχίζουν να αγοράσουν αστέρια να υπάρχει κάποιος εκεί να τα μετράει θυμίζοντας πόσο μικροί είμαστε και πόσο μικρότεροι μπορουμε να γίνουμε... Ακόμα και αν κουραστείς να μετράς...Μη σταματάς να κοιτάζεις ουρανό... Καληνύχτα.

    "Τ αστέρια τρεμουλιάζουνε καθώς το μάτι ανοιγοκλεί προτού δακρύσει"
    λευτέρης said...
    Μα δεν είναι τόσο υπέροχος ο Καρυωτάκης; Νομίζω πως θα γίνει σύντομα ο αγαπημένος μου, ίσως μετά τον Ελύτη.

    Χαίρομαι που σου άρεσαν τόσο. Όσο για τ' αστέρια, είμαι σιγουρος πως δεν μετράω μόνος μου. Γι αυτό και αυτή η ραθυμία κατά το μέτρημα.

    Να 'σαι πάντα καλά, καληνύχτα :)
    Eirini said...
    Δες αυτο το video, νομιζω πως θα σου αρεσει..
    Μουσικη απο Eυανθία Ρεμπούτσικα.
    Καλησπέρα : )

    http://www.youtube.com/watch?v=EbSJPHcmyug
    λευτέρης said...
    Ω, πράγματι μου αρέσει. Πραγματικά ηρεμεί.
    Ευχαριστώ πάρα πάρα πολύ :)

    Καλησπέρα:)
    Rea said...
    ooooooooh mου εκανες κ αναφορα στο αποσπασμα :$ με συγκινεις :ρ

    ρε οκ. λατρευουμε καρυωτακη.
    αλλα η σειρα πρεπει να ειναι ελυτης-ριτσος-καρυωτακης :ρ
    μονο κ μονο για την ρωμιοσυνη κ την σονατα δλδ... :/
    Τὸ ξέρω πὼς καθένας μοναχὸς πορεύεται στὸν ἔρωτα, μοναχὸς στὴ δόξα καὶ στὸ θάνατο. Τὸ ξέρω. Τὸ δοκίμασα. Δὲν ὠφελεῖ. Ἄφησέ με νἄρθω μαζί σου.
    antoine said...
    Όμορφα αποσπάσματα και ωραίο σκεπτικό για την ηλικία σου. Μπράβο. Μου θύμησες πολλά από τον εαυτό μου στην όμορφη ηλικία των 17.

    Δεν σου κρύβω ότι το avatar σου με έκανε να έρθω εδώ. Σε καταλαβαίνω απόλυτα. www.612.gr ;)
    Θερσίτης said...
    Παραγνωρίζετε το Σεφέρη, Λευτέρη. Βάλτε τον στα διαβάσματά σας αλλά σε μικρές δόσεις.
    Σας χαίρομαι για τα ενδιαφέροντά σας.
    Άνοιξε το σχολείο;
    λευτέρης said...
    Rea: Γιατί, αμφέβαλλες; Υπέροχο και το δικό σου απόσπασμα!

    antoine, χαίρομαι που σ' αρέσουν:)

    Θερσίτη, ναι, άνοιξε το σχολείο και όλα συνεχίζουν κανονικά, σαν να μην έγινε τίποτα(...)
    Όσο για τον Σεφέρη, θα το έχω στο νου μου αν και δεν καταλαβαίνω(τώρα τουλάχιστον) το γιατί.

Post a Comment