Παρασκευή, 23 Οκτωβρίου 2009

Μία από τις συνήθειες που έχω αποκτήσει με το πέρασμα στη δευτέρα λυκείου, είναι να παρατηρώ τους γύρω μου, ιδιαίτερα σε στιγμές άγχους, πίεσης ή σοβαρών συζητήσεων.
Στη συγκεκριμένη ανάρτηση θέλω να μιλήσω για την Μ., μία συμμαθήτριά μου με την οποία είχαμε μία πολύ γόνιμη συζήτηση σήμερα, μεταξύ αστείου και σοβαρού.
Η Μ. υποδυόταν την πλούσια κυρία που αναλώνεται στους ψυχολόγους, και εγώ τον ψυχολόγο.
"Που πάει το μυαλό σου όταν ακούς τη λέξη παρέα; φιλία; πολιτική; κοινωνία; καλό; κακό;"
Στο κακό μας τα χάλασε η Μ. Η απάντησή της ήταν "στους Αλβανούς".
Εκεί είδε πως κόλλησα λίγο.
"Υπάρχουν στοιχεία που το αποδεικνύουν" πρόσθεσε. "Εγώ δεν είμαι ρατσίστρια, τα στοιχεία το λένε".
Ποια στοιχεία ακριβώς δεν ήξερε να μου απαντήσει. Μισόλογα, παρμένα από 'δω κι από 'κει, λόγια μίσους και ξενοφοβίας.
Είμαι σίγουρος πως ακόμα και μετά από χρόνια θα θυμάμαι τη συγκεκριμένη στιγμή. Έτσι είναι οι αναμνήσεις. Και αν στο τμήμα είναι μία μόνο Μ., στην κοινωνία θα είναι εκατοντάδες, χιλιάδες ή δεκάδες χιλιάδες οι Μ. που πιστεύουν τα ίδια.

Θα κλείσω με κάτι που να δικαιολογεί την μετονομασία του μπλογκ. Το αγαπημένο μου απόσπασμα από το βιβλίο Ένα παιδί μετράει τ' άστρα, του Λουντέμη.


Την αυγή ξεκίνησε. Ήταν... παρηγορημένο. Είχε καταφέρει όλη τη νύχτα να μετρήσει τ' άστρα... Να τα μετρήσει όλα... σιγά σιγά... ένα ένα... Όλα...
Και τα βρήκε σωστά.

0 Comments:

Post a Comment