Πέμπτη, 29 Οκτωβρίου 2009

Εδώ στου δρόμου τα μισά...

Υποανάρτηση υπ' αριθμόν 1:

Σαν να 'μουν άλλος κι όχι εγώ
μες στη ζωή πορεύτηκα.


Αφιερωμένο σε ένα συγκεκριμένο άτομο, αλλά και σε όποιον αισθάνεται όμορφα καθώς το ακούει.

Υποανάρτηση υπ' αριθμόν 2:

Συγγνώμη κυρία.
Και ταυτόχρονα, ευχαριστώ. Σας ευχαριστώ για την τόση σοφία με την οποία μου κάνατε παρατήρηση. Σας ευχαριστώ που μέσα από αυτήν με κάνατε να συνειδητοποιήσω το λάθος μου.
Σας ευχαριστώ που τέσσερα χρόνια τώρα, ήσασταν πάντα εκεί. Σας ευχαριστώ που πριν από δύο χρόνια μας κάνατε καλύτερους ανθρώπους. Σας ευχαριστώ που μέχρι σήμερα μας ωθείτε να προσπαθούμε να γίνουμε καλύτεροι.
Σας ευχαριστώ που δεν μετανιώσατε που γίνατε καθηγήτρια, εν αντιθέσει με την...ξέρετε εσείς.
Σας ευχαριστώ που ποτέ δε σταματήσατε να είστε δίπλα μας, ακόμα και αν ποτέ δεν το δείξατε.
Που πάντα μας στηρίζατε. Που εκτιμούσατε ό,τι έχουμε.
Σας ευχαριστώ που μας αντιμετωπίζατε όλους το ίδιο.
Σας ευχαριστώ για τις αρετές που εμφυσήσατε μέσα στον κάθε ένα από εμάς.
Καθηγητές σαν εσάς, κάνουν περήφανο κάθε μαθητή τους.
Μακάρι να έχετε πάντα τα καλύτερα στη ζωή σας. Και να ξέρετε πως έχετε κάνει ήδη πολλά. Καταφέρατε να αλλάξετε ανθρώπους.
Σας ευχαριστώ.

Υ.Γ. Και τελικά, ο Μπέκετ έχει πράγματι ενδιαφέρον.

0 Comments:

Post a Comment