Τρίτη, 27 Οκτωβρίου 2009

27η Οκτωβρίου

Το δικό μου σχολείο δεν έκανε τη διαφορά. Η σημερινή γιορτή ήταν όπως ακριβώς κάθε χρόνο, και πραγματικά το ακριβώς το λέω κυριολεκτικά.
Ξεκινάμε με προσευχή(στάνταρ πάντοτε). Συνεχίζουμε με μία αφήγηση που θέλει να μας κάνει να νιώσουμε το κλίμα της εποχής. Δεν τα καταφέρνει.
Συνεχίζουμε με τραγούδι από τη χορωδία.
Συνεχίζουμε με λόγο του Διευθυντή. Για τη σημαία.
Της πατρίδος μου η σημαία έχει χρώμα γαλανό, εμπλουτισμένο με σάλτσες περί παρελθόντος, Βυζαντίου, Αρχαίας Ελλάδας κ.ο.κ, αξίζει βέβαια να αναφερθεί ότι είναι ο ίδιος ακριβώς λόγος που είχε διαβάσει και πέρυσι-έτυχε να θυμάμαι φράσεις που επαναλαμβάνονταν αυτούσιες και στο σημερινό λογύδριο.
Συνεχίζουμε με τραγούδι από τη χορωδία.
Συνεχίζουμε με την αφήγηση που αφήσαμε στη μέση.
Συνεχίζουμε με ανάγνωση χρονικού.
Συνεχίζουμε με ποίημα.
Συνεχίζουμε με τραγούδι από τη χορωδία.
Συνεχίζουμε...
Συνεχίζουμε...
Συνεχίζουμε με την απονομή βραβείων.
Συνεχίζουμε με τον εθνικό ύμνο. Μετά είστε ελεύθεροι.
Τι κλισέ.
Συνεχίζουμε;


Ας αλλάξει επιτέλους κάτι, το παραμικρό σε μία έστω σχολική γιορτή. Δεν είναι δυνατόν να θέλετε να μείνουμε δύο ώρες περίπου ακίνητοι, αμίλητοι, απόλυτα προσηλωμένοι στα όσα μας λέτε-που ούτε οι ίδιοι δεν πιστεύετε- με τη συγκεκριμένη οργάνωση των εορτών.
Μία πρόταση από έναν ανειδίκευτο, έναν που δεν έχει τελειώσει καν το λύκειο, δεν έχει τα πτυχία σας, την εμπειρία σας, δεν έχει τις μέσες και τις άκρες σας, δεν έχει τίποτα από όσα σας κάνουν άξιους για διοργανωτές σχολικών εκδηλώσεων.
Αφήστε τα παιδιά να τα αναλάβουν όλα. Αφήστε εμάς που έχουμε μεράκι. Εσείς, έχετε απλά μιζέρια. Και γι' αυτό δεν καταφέρνετε τίποτα.


Με την ελπίδα, κάποτε να γίνει πραγματικότητα.

2 Comments:

  1. Morpheus said...
    Η έλλειψη ουσιαστικής συμμετοχής από εμάς -τους μαθητές- πάντα έκανε τις γιορτές βαρετές κι απίστευτα κλισέ... Κάθε χρόνο τα ίδια και τα ίδια...
    Το μόνο που επιτρεπόταν να κάνουμε είναι να πούμε ένα ποίημα ή τραγούδι που θα είχε διαλέξει ο καθηγητής, και το οποίο θα είχε ξεψυχήσει πριν καν συναντήσει τα χείλη μας...
    Κι όμως αν θέλαμε θα μπορούσαμε να το αλλάξουμε κι αυτό... Όπως και όλα τα άλλα που χρειάζονται αλλαγές...
    Ζωντάνια και θέληση χρειάζεται... Να νιώθεις ότι κάνεις...
    Κανένα πτυχίο δεν το χάρισε ποτέ αυτό...
    λευτέρης said...
    Morpheus, καλώς όρισες.
    Συμφωνώ απόλυτα. Περισσότερο η θέληση παρά οι πόροι μπορούν να κάνουν μία εκδήλωση οποιασδήποτε φύσης επιτυχημένη.
    Είμαι σχεδόν σίγουρος πως οι περισσότεροι καθηγητές το ξέρουν αυτό, αλλά από εγωισμό δεν το δέχονται και συνεχίζουν στο ίδιο στυλ.

Post a Comment