Δευτέρα, 21 Δεκεμβρίου 2009

'Ελληνα;

Αν υπάρχει ένα δείγμα ανθρώπου που δεν έχει καμία σχέση με τους προγόνους του, αυτό είναι ο Έλληνας. Μεγαλωμένος από μικρός με την ιδεολογία του νεοέλληνα που του υπαγορεύει ότι "ο κόσμος είναι καλός και δεν χρειάζεται να αλλάξει" ή "ο κόσμος δεν είναι καλός αλλά δεν αλλάζει, οπότε ας βάλουμε τα χέρια στις τσέπες και ας δούμε λίγη τηλεόραση", και σαν να μην έφτανε αυτό δεν αφήνεις και τα παιδιά σου να ακολουθήσουν άλλη γραμμή, γιατί είσαι τόσο σίγουρος ότι έχεις δίκιο που αδυνατείς να φανταστείς μία Ελλάδα χωρίς πολίτες σαν εσένα, αμέτοχους, θύματα του κάθε εξουσιολάγνη πολιτικού που είναι παραπάνω από σίγουρο πως θα εκμεταλλευτεί την απάθειά σου για να βαρύνει λίγο η τσέπη του.
Από την άλλη, επαναπαύεσαι στην ιδέα των σοφών και ακουστών σε όλον τον κόσμο προγόνων σου, χωρίς ο ίδιος να γνωρίζεις τι πιστεύει ο Πλάτωνας, ο Αριστοτέλης, τι έκανε ο Περικλής και έμεινε στην ιστορία ή γιατί ο Όμηρος έπλεξε όλη την Ιλιάδα γύρω από την υστεροφημία. Τι σου χρειάζονται εσένα αυτά; Εσύ έχεις το σπιτάκι σου, την οικογένειά σου, ίσως την δουλίτσα σου. Δεν είσαι βέβαια σίγουρος ότι θα τα έχεις για πάντα αλλά δεν σε απασχολεί και πολύ αυτό, αφού αναγνωρίζεις πως υπάρχουν και χειρότερα-αν και, σαν γνήσιο κακέκτυπο των προγόνων σου δεν κάνεις τίποτα για να γίνουν όλα τα μέλη της κοινωνίας ίσα. Και ακόμα, δεν σε ενοχλεί να βιάζουν οι δικοί σου, αυτοι που εσύ θεωρείς όργανα της τάξης προσωπικότητες που ίσως είναι ανώνυμες, ωστόσο δεν παύουν να είναι προσωπικότητες. Αν δεις έναν αστυνομικό να δέρνει έναν περαστικό, μέσα σου καταριέσαι τον περαστικό. Ίσως-σκέφτεσαι-δεν φταίει, αλλά άκουσον άκουσον, τολμάει να σε βγάλει λίγο από την μίζερη καθημερινότητά σου. Και το καλύτερο; Έχεις μνήμη που μπορεί να συγκρατήσει λιγότερα από όσα ένα παιδί σε ηλικία τριών ετών. Πάνω σε αυτό πατάει και ο καθε Λαζόπουλος-ο μέγας επαναστάτης, όπως θέλεις να τον σκέφτεσαι-και σε πείθει πως είσαι τώρα ήρεμος, αλλά κάποτε θα ξεσπάσεις. Ξέρεις όμως, πως δεν θα ξεσπάσεις ποτέ, γιατί είσαι ένας βολεμένος μικροαστός που επιδιώκει να γίνει όσα καταριέται. Πασχίζεις για μία θέση στο δημόσιο, αλλά το μισείς και γι' αυτό δεν αποδίδεις όταν την κατακτήσεις. Ή, το ακόμα καλύτερο, αραιά και που συμβαίνει βέβαια, φωνάζεις για αξιοκρατία, αλλά δεν το πιστεύεις και γι' αυτό αφήνεις την φωνή σου να καλυφθεί από των άλλων. Θα ήταν καλό, λες, να υπάρχει αξιοκρατία για όλους εκτός από εσένα, γιατί φυσικά, όπως σου έμαθαν, τα δικά σου προβλήματα είναι πάντα τα μόνα σοβαρά, τα χειρότερα που θα μπορούσαν να συμβουν σε άνθρωπο, είσαι ένα θύμα δηλαδή της κατάστασης που εσύ συντηρείς. Επέτρεψέ μου να σε αποκαλέσω το χειρότερο είδος ανθρώπου, αν δηλαδή είσαι άνθρωπος.
Περνάς την καθημερινή σου ζωή εξασφαλίζοντας ελάχιστα πράγματα, ενώ ταυτόχρονα πλουτίζουν άλλοι εξαιτίας της συγκατάθεσής σου. Δεν βρίσκεις ούτε ένα λεπτό της ημέρας να αφιερώσεις στην ενημέρωση για την κατάσταση των σχολείων, των νοσοκομείων, αλλά βρίσκεις πάνω από μία ή δύο ώρες για να παρακολουθήσεις τις πλαστές ειδήσεις του Mega, και αν δεν σε πάρει ο ύπνος στον καναπέ σου τις σειρές που ακολουθούν μετά. Σε καταλαβαίνω ως ένα σημείο, όλοι έχουμε ανάγκη από μία εικονική πραγματικότητα. Αλλά εσύ το παράκανες, ξεχασες πως εκτός από τις εντολές που εκτελείς σαν ρομποτάκι έχεις και ένα υπόλοιπο του εικοσιτετραώρου με το οποίο μπορείς να αλλάξεις τον κόσμο-ναι μπορείς. Αν αυτές οι λέξεις σου θυμίζουν την ορμή που είχες μέσα σου πριν δέκα, είκοσι, τριάντα ή σαράντα χρόνια, τότε υπάρχει ακόμα ελπίδα. Ξέρεις, ο κόσμος αλλάζει, ίσως όχι εύκολα αλλά αλλάζει. Και δεν αλλάζει με μία κυβέρνηση, αλλάζει από εσένα. Άλλαξε πρώτα τον εαυτό σου, κοίτα να κάνεις το καλό στους γύρω σου χωρίς να περιμένεις ανταπόδοση, φρόντισε όλοι οι γύρω σου να είναι ίσοι, μην αφήσεις ούτε έναν να παρανομήσει εις βάρος κάποιοι άλλου. Αν κάνεις κάτι από αυτά, ή άλλες, δικές σου λύσεις-ξέρεις πόσοι τομείς πρέπει και μπορούν να αλλάξουν;- τότε μπορείς να λες πως δεν είσαι ένας από αυτούς, στους οποίους αναφέρομαι. Μετά άλλαξε την οικογένειά σου, άλλαξε και τους γύρω σου, και τότε θα δεις πως έχεις δώσει ένα νόημα στην ζωή σου, έναν λογο να ξυπνάς το πρωί με όρεξη και να κοιμάσαι το βράδυ με χαμογελο.
Αλλά την αρρώστια του νεοελληνα την συναντάς παντού, ακόμα και στους νέους. Ειδικά αυτούς που μπαίνουν στο πανεπιστήμιο και πριν γραφτούν καλά καλά στη σχολή, γράφτονται στην ΠΑΣΠ ή στη ΔΑΠ, φιλοδοξώντας στο μέλλον να γίνουν τσιράκια της εκάστοτε κυβέρνησης. Και όλοι οι άλλοι;
Όλοι οι άλλοι τίποτα, ας συμβιβαστούν με την ιδέα ότι δεν γεννιόμαστε όλοι ίσοι. Εν τέλει, ας φάνε παντεσπάνι αν πεινάνε όπως είπε και η Μαρία Αντουανέττα-αν και είσαι σίγουρος ότι κανείς δεν πεινάει γιατι ένα από τα βασικά σημεία της ιδεολογίας σου που αναφέρθηκε και στην αρχή είναι το "όλα είναι μια χαρά".
Αχ, καημένε νεοέλληνα, θα φύγεις από τη ζωή και δεν θα έχεις αφήσει πίσω σου παρά μόνο μαυρισμένες καρδιές, με πρώτη απ' όλες τη δική σου. Αλλά πρέπει να αναγνωρίσεις πως εσύ φταις, γιατί εθελοτυφλείς. Ακόμα και τώρα να σου έδειχναν όσα κακά έχεις κάνει στον κόσμο σου, και όσα καλά δεν έκανες ενώ είχες την ευκαιρία, δεν θα δεχόσουν να βάλεις κάτω τον εγωισμό σου, αλλά θα νευρίαζες, θα φώναζες ή θα το έριχνες στην γνήσια ελληνική πλάκα που λήγει με ένα ανέκδοτο για έναν πόντιο, μία ξανθιά και ένα αεροπλάνο.
Αν είναι έτσι ο κόσμος που έφτιαξες για μένα, για το παιδί σου, για το παιδί μου και τα παιδιά μας, τότε δείξε μου που είναι η έξοδος κινδύνου ή το κουμπί που στις ταινίες ανατινάζει τα πάντα.

Σάββατο, 19 Δεκεμβρίου 2009

Αναδημοσιεύω από το ιστολόγιο της Nelly's

Προς την Υπουργό Παιδείας δια Βίου Μάθησης και Θρησκευμάτων
Κυρία Άννα Διαμαντοπούλου

Προς τον Περιφερειακό Διευθυντή Α/βάθμιας και Β/βάθμιας Εκπαίδευσης Αττικής
Κύριο Παρασκευά Γιαλούρη

Προς την Διευθύντρια του Α' ΠΥΣΔΕ Αττικής
Κυρία Πολυξένη Ζαβού-Ράδου

Προς όλα τα μέλη του ΠΥΣΔΕ

Προς όλους τους Συλλόγους και τις Ομοσπονδίες των Καθηγητών
Προς όλους τους Εκπαιδευτικούς
Προς όλους τους Γονείς
Προς όλους τους Μαθητές
Προς κάθε ενδιαφερόμενο

Έχω την χαρά και την τιμή να είμαι Πρόεδρος του Συλλόγου Γονέων και Κηδεμόνων του 3ου Γυμν. Ν. Φιλαδέλφειας.

Παίρνω το θάρρος να σας γράψω ζητώντας τη βοήθειά σας για ένα θέμα, που μας καίει όλους πολύ, τις κρίσεις των διευθυντών.
Στο καταταλαιπωρημένο σχολείο μας που υπέφερε από δεινά τουλάχιστον την τελευταία δεκαετία είχαμε την τύχη, μετά τις κρίσεις του 2007, να έρθει μια Διευθύντρια, η κυρία Μαρία Χατζηιωάννου, που κατάφερε το ακατόρθωτο: Από αχούρι, με μορφή εγκαταλελειμμένου, ξεχαρβαλωμένου αναμορφωτηρίου να το μετατρέψει σε σχολείο- αγκαλιά για όλα τα παιδιά.
Το σχολείο μας δεν είχε τίποτα σωστό. Ηταν όλα ξεχαρβαλωμένα, δεν παρείχε ούτε τα στοιχειώδη και επιπλέον λειτουργούσε και υπό ένα καθεστώς τρομοκρατίας και χαφιεδισμού. Τα παιδιά έκαναν συνεχώς καταλήψεις διεκδικώντας τα αυτονόητα. Μέχρι και το βάψιμο των αιθουσών το κάναμε οι γονείς κάποιες Κυριακές.
Και ήρθε αυτή η γυναίκα και έβαλε τάξη σε όλα, μα κυρίως έβαλε αγάπη.
Και το σχολείο μας έγινε αυτό, που έπρεπε να είναι τα σχολεία όλου του κόσμου.
Μια κυψέλη δημιουργίας και αγάπης.
Τέρμα τα προβλήματα, τέρμα η παραβατικότητα, τέρμα οι καταλήψεις.
Τα παιδιά ξεκίνησαν δράσεις και προγράμματα, που θα ζήλευε και το καλύτερο ιδιωτικό σχολείο.
Τα παιδιά αγάπησαν αυτήν, αγάπησαν τα μαθήματα, αγάπησαν το σχολείο τους σαν το σπίτι τους.
Το φροντίζουν. Το προσέχουν.

Και τώρα έρχεται το Α' ΠΥΣΔΕ, μ΄αυτήν την παράνομη, όπως διαβάζω, διαδικασία και τα ακυρώνει όλα.
Θέλει να μας πάρει την Διευθύντρια, παρόλο που η ίδια δήλωσε ότι δεν θέλει να μετακινηθεί, άλλωστε σε λίγο μπορεί να συνταξιοδοτηθεί, αν θέλει.

Και ερωτώ, μήπως τηρώντας τους τύπους χάνουμε την ουσία;
Ποιός ο ρόλος του εκπαιδευτικού;
Ποιός ο ρόλος του σχολείου;
Ποιός ο ρόλος όλων αυτών, που διορίζονται ή εκλέγονται για να καλύψουν θέσεις καίριες, όπως αυτές των ΠΥΣΔΕ;
Πώς τιμάται ένας επιτυχημένος Διευθυντής; Με το να τον αλλάζετε πόστο παρά τη θέλησή του;

Προσπάθησα να επικοινωνήσω με την Διευθύντρια του ΠΥΣΔΕ και τηλεφωνικά, να της εκφράσω την αγωνία μας και την επιθυμία μας, όμως αν και κατανοώ την έντασή της και τις πιέσεις που δέχεται πανταχόθεν, δεν μπορώ να κατανοήσω την αντίληψή της, πως "οι γονείς δεν έχουν κανένα λόγο για τα παιδιά τους και ουδείς αναντικατάστατος"!!!!
Πώς μπορεί κάποιος που ασχολείται με την εκπαίδευση, να γελοιοποιεί την αγωνία ενός γονιού, εκλεγμένου στη θέση του Προέδρου του ΔΣ του Συλλόγου μας κλείνοντάς του το τηλέφωνο;

Ουδείς αναντικατάστατος, μου είπε! Μα, είμαστε όλοι ίδιοι; Δεν υπάρχουν καλοί, καλύτεροι και χειρότεροι;
Η ίδια η διαδικασία των κρίσεων δεν το αποδεικνύει αυτό;

Και αν εμείς οι γονείς δεν έχουμε λόγο για το καλό των παιδιών μας, τότε ποιός έχει;

Το άρθρο 3 της χάρτας για τα δικαιώματα και τα καθήκοντα των γονέων της ευρωπαϊκής κοινότητας, ορίζει πως:
"ΟΙ ΓΟΝΕΙΣ ΕΧΟΥΝ ΔΙΚΑΙΩΜΑ ΠΛΗΡΟΥΣ ΠΡΟΣΒΑΣΗΣ ΣΤΟ ΕΠΙΣΗΜΟ ΕΚΠΑΙΔΕΥΤΙΚΟ ΣΥΣΤΗΜΑ ΓΙΑ ΤΑ ΠΑΙΔΙΑ ΤΟΥΣ ΒΑΣΕΙ ΤΩΝ ΑΝΑΓΚΩΝ, ΔΕΞΙΟΤΗΤΩΝ ΚΑΙ ΑΞΙΩΝ ΤΟΥΣ.
ΟΙ ΓΟΝΕΙΣ ΕΧΟΥΝ ΚΑΘΗΚΟΝ ΝΑ ΣΥΜΜΕΤΕΧΟΥΝ ΩΣ ΕΤΑΙΡΟΙ ΣΤΗΝ ΕΚΠΑΙΔΕΥΣΗ ΣΤΟ ΣΧΟΛΕΙΟ ΤΩΝ ΠΑΙΔΙΩΝ ΤΟΥΣ."
Και το άρθρο 8:
"ΟΙ ΓΟΝΕΙΣ ΚΑΙ ΟΙ ΣΥΛΛΟΓΟΙ ΤΟΥΣ ΔΙΚΑΙΩΜΑΤΙΚΑ ΠΑΡΕΧΟΥΝ ΤΗΝ ΑΠΟΨΉ ΤΟΥΣ, Η ΟΠΟΙΑ ΚΑΙ ΕΠΙΖΗΤΑΤΑΙ ΕΝΕΡΓΑ, ΓΙΑ ΤΙΣ ΑΠΟΦΑΣΕΙΣ ΚΑΙ ΤΗΝ ΠΟΛΙΤΙΚΗ ΤΗΣ ΠΟΛΙΤΕΙΑΣ ΣΤΑ ΘΕΜΑΤΑ ΠΑΙΔΕΙΑΣ ΣΕ ΟΛΕΣ ΤΙΣ ΒΑΘΜΙΔΕΣ."

Και ναι, η Διευθύντριά μας είναι αναντικατάστατη!!!

Μα και όλα τα σχολεία θα αναστατωθούν με τις μετακινήσεις στη μέση της χρονιάς. Από τη μια η γρίπη, από την άλλη οι καταλήψεις, τώρα συμβαίνει και αυτό, τί θα πάρουν τα παιδιά από τη φετινή χρονιά; Γιατί δεν έγιναν οι κρίσεις το καλοκαίρι, που μας πέρασε ή γιατί δεν γίνονται το καλοκαίρι που θα έρθει;

Γιατί δεν ζητάτε εκ νέου δηλώσεις προτίμησης σχολείων;
Οι προτιμήσεις των υποψηφίων είναι φυσικό να έχουν αλλάξει σε αυτά τα δυο χρόνια. Γιατί έγινε καταμέτρηση μορίων χωρίς δηλώσεις; Και οι συνεντεύξεις τι νόημα είχαν;

Σας παρακαλώ λοιπόν θερμά, βοηθήστε μας να κρατήσουμε τη Διευθύντριά μας!
Μην αφήσετε να αναστατωθούν τόσα σχολειά στο μέσον της χρονιάς!
Αφουγκραστείτε τις αγωνίες των γονιών!
Τις επιθυμίες των παιδιών!
Αυτά είναι το μέλλον της Ελλάδας.
Πάρτε τα στα σοβαρά!

Ας μην χάνουμε την ουσία και ας δούμε το θέμα προς όφελος των παιδιών μας.

Με εκτίμηση

Η Πρόεδρος του ΔΣ του Συλλόγου Γονέων και Kηδεμόνων του 3ου Γυμν. Ν. Φιλαδέλφειας

Σάββατο, 12 Δεκεμβρίου 2009

Ένα γνωστό χαρακτηριστικό της τακτικής όλων των ακραίων ομάδων προκειμένου να προπαγανδίσουν αυτό που θέλουν, είναι να επαναλαμβάνουν σαν φερέφωνα ρητά σοφών, τα οποία πολλές φορές είχαν ειπωθεί ή για εντελώς άλλη περίπτωση, ή είχαν διατυπωθεί διαφορετικά, ή απλώς δεν τα είπε ποτέ κανείς.
Τώρα, σύμφωνα με το Γραφείο Τύπου ΝΕΟΣ (Νεολαία ΛάΟΣ®), ο Ισοκράτης είχε εντοπίσει τα αίτια της καταστροφής της Δημοκρατίας και τα συνόψισε στην παρακάτω πρόταση:

«Η δημοκρατία μας αυτοκαταστρέφεται, διότι κατεχράσθη το δικαίωμα της ελευθερίας και της ισότητος. Διότι έμαθε τους πολίτες να θεωρούν: την αυθάδεια σαν δικαίωμα, την παρανόμια ως Ελευθερία, την αναίδεια του λόγου ως ισότητα και την αναρχία ως Ευδαιμονία...»

Μάλιστα. Επειδή όμως τα πολλά λόγια είναι φτώχεια, δείτε το αυθεντικό κείμενο του Ισοκράτη, και μία μετάφραση που βρήκα.

Καίτοι πῶς χρὴ ταύτην τὴν πολιτείαν ἐπαινεῖν ἢ στέργειν τὴν τοσούτων μὲν κακῶν αἰτίαν πρότερον γενομένην, νῦν δὲ καθ’ ἕκαστον τὸν ἐνιαυτὸν ἐπὶ τὸ χεῖρον φερομένην; πῶς δ’ οὐ χρὴ δεδιέναι μὴ τοιαύτης ἐπιδόσεως γιγνομένης τελευτῶντες εἰς τραχύτερα πράγματα τῶν τότε γενομένων ἐξοκείλωμεν; Οἱ γὰρ κατ’ ἐκεῖνον τὸν χρόνον τὴν πόλιν διοικοῦντες κατεστράφησαν πολιτείαν οὐκ ὀνόματι μὲν τῷ κοινοτάτῳ καὶ πραοτάτῳ προσαγορευομένην, ἐπὶ δὲ τῶν πράξεων οὐ τοιαύτην τοῖς ἐντυγχάνουσι φαινομένην, οὐδ’ ἣ τοῦτον τὸν τρόπον ἐπαίδευε τοὺς πολίτας ὥσθ’ ἡγεῖσθαι τὴν μὲν ἀκολασίαν δημοκρατίαν, τὴν δὲ παρανομίαν ἐλευθερίαν, τὴν δὲ παρρησίαν ἰσονομίαν, τὴν δ’ ἐξουσίαν τοῦ ταῦτα ποιεῖν εὐδαιμονίαν, ἀλλὰ μισοῦσα καὶ κολάζουσα τοὺς τοιούτους βελτίους καὶ σωφρονεστέρους ἅπαντας τοὺς πολίτας ἐποίησεν. Μέγιστον δ’ αὐτοῖς συνεβάλετο πρὸς τὸ καλῶς οἰκεῖν τὴν πόλιν, ὅτι δυοῖν ἰσοτήτοιν νομιζομέναιν εἶναι, καὶ τῆς μὲν ταὐτὸν ἅπασιν ἀπονεμούσης, τῆς δὲ τὸ προσῆκον ἑκάστοις, οὐκ ἠγνόουν τὴν χρησιμωτέραν, ἀλλὰ τὴν μὲν τῶν αὐτῶν ἀξιοῦσαν τοὺς χρηστοὺς καὶ τοὺς πονηροὺς ἀπεδοκίμαζον ὡς οὐ δικαίαν οὖσαν, τὴν δὲ κατὰ τὴν ἀξίαν ἕκαστον τιμῶσαν καὶ κολάζουσαν προῃροῦντο καὶ διὰ ταύτης ᾤκουν τὴν πόλιν
Και ορίστε και η μετάφραση:

Πως γίνεται να επαινούμε και να ευνοούμε αυτό το πολίτευμα που έγινε η αιτία τόσων κακών και σήμερα φαίνεται να πηγαίνει προς το χειρότερο; Πως γίνεται να μην φοβόμαστε ότι, αφού η κατάσταση πάει προς το χειρότερο, δεν θα καταντήσουμε σε κατάσταση ακόμα πιο άσχημη από την εποχή εκείνη; Διότι εκείνοι που διοικούσαν την πόλη τότε (αναφέρεται στην εποχή του Σόλωνα και του Κλεισθένη), δεν δημιούργησαν ένα πολίτευμα το οποίο μόνο κατ’ όνομα να θεωρείται το πιο φιλελεύθερο και το πιο πράο από όλα, ενώ στην πράξη να εμφανίζεται διαφορετικό σε όσους το ζουν· ούτε ένα πολίτευμα που να εκπαιδεύει τους πολίτες έτσι ώστε να θεωρούν δημοκρατία την ασυδοσία, ελευθερία την παρανομία, ισονομία την αναίδεια και ευδαιμονία την εξουσία του καθενός να κάνει ό,τι θέλει, αλλά ένα πολίτευμα το οποίο, δείχνοντας την απέχθειά του για όσους τα έκαναν αυτά και τιμωρώντας τους, έκανε όλους τους πολίτες καλύτερους και πιο μυαλωμένους. Πάρα πολύ τους βοήθησε στην καλή διοίκηση της πόλης, ότι ενώ εθεωρείτο ότι υπάρχουν δύο ισότητες, και η μία αποδίδει το ίσο σε όλους, η δε άλλη το πρέπον στον καθένα, δεν αγνόησαν την χρησιμότερη ισότητα, αλλά αποδοκίμαζαν την ισότητα εκείνη, η οποία έκρινε άξιους των ιδίων αμοιβών και τιμών τους φαύλους, προτιμώντας εκείνη (την ισότητα) η οποία τιμά και τιμωρεί καθένα σύμφωνα με την αξία του.

Πιστεύω πως η μετάφραση είναι αρκετά καλή, ωστόσο αν οποιοσδήποτε εντοπίσει κάποιο λάθος ευχαρίστως να το διορθώσω. Γεγονός παραμένει, ωστόσο, ότι η φράση κυκλοφορεί έτσι, φρικτά διαστρεβλωμένη στο διαδίκτυο, ενώ είχε βρεθεί και σε εξώφυλλο του Ελεύθερου Τύπου®.

Δεν πρόκειται να σχολιάσω περαιτέρω, είναι υπερβολικά πολλά αυτά που ξεκάθαρα δηλώνουν πως το ΛάΟΣ λαϊκίζει. Όποιος θέλει να τα δει θα τα δει. Οι υπόλοιποι (εξαιρούνται φυσικά οι μισάνθρωποι, ρατσιστές-εθνικιστές που ξέρουν τι πρεσβεύει το ΛάΟΣ και το στηρίζουν επειδή συμφωνούν) ας κάνουν ένα μπάνιο στην κολυμβήθρα του Σιλωάμ, ίσως ανοίξουν έτσι τα μάτια τους.

Παρασκευή, 4 Δεκεμβρίου 2009

Γιατί σε πείραξε μόλις άκουσες πως τα άτομα που εσύ ονομάζεις αναρχικούς, δρουν με μεθόδους ακροδεξιές; Αφού δεν εισαι ακροδεξιός, και ουσιαστικά δεν ήταν και ψέμα αυτό που είπε ο Τσίμας. Ποιοι χτυπάνε στα τυφλά; Σκέψου λίγο...
Ευτυχώς έχεις ξεκινήσει να βγάζεις και πάλι το αληθινό σου πρόσωπο στην κοινωνία.

Κυριακή, 22 Νοεμβρίου 2009

Στην Μαρία, την Ελένη, την Άννα, την Χαρούλα, την Σοφία, την Ευαγγελία, ...
Αν ψάχνετε φαντασία, θα την βρείτε στις τάξεις σας, όχι στο twilight.

Στον Γιώργο, τον Γιάννη, τον Νίκο, τον Παύλο, τον Βασίλη, τον Κώστα, ...
Αν ψάχνετε τρόπους να γίνετε καλύτεροι, θα τους βρείτε στα βιβλία, και όχι στα στα κέντρα αποχαύνωσης και κακογουστιάς.

Στους καθηγητές(με κάθε επιφύλαξη) Μ., Ν., (...)
Αν ψάχνετε σωστούς και σοβαρούς μαθητές, δεν θα τους βρείτε πουθενά, μπορείτε όμως να τους φτιάξετε μόνοι σας.

Δευτέρα, 16 Νοεμβρίου 2009

17 Νοέμβρη 2009

-Γιαγιά, εσύ τι θυμάσαι από τη Χούντα;
-Εμείς μέναμε στο χωριό, ήταν αλλιώς τα πράγματα εκεί. Αλλά την πρώτη μέρα ήμασταν στη Θεσσαλονίκη, και θυμάμαι που πέρασε ο στρατός, και μας είπαν να γυρίσουμε στις πόλεις μας.

Ό,τι και να πω για την αυριανή επέτειο, είναι πολύ λίγο.
Λυπάμαι μόνο που σήμερα τα εγγόνια των αξιωματούχων, των ΕΣΑτζήδων, και οι απλοί παρανοϊκοι δοξάζουν το καθεστώς.

Δεν θέλω ούτε να πω τη γνώμη μου, ούτε να αναλύσω το πόσο-κατά τη γνώμη μου-το κίνημα του Πολυτεχνείου επηρέασε την εποχή του. Αυτά θα τα κάνουν άλλοι, που γράφουν πολύ καλύτερα.

Εγώ ήθελα απλά να παραθέσω το πιο όμορφο σχόλιο που βρήκα κάτω από βίντεο σχετικό με το Πολυτεχνείο στο youtube.

remember in the Iliad? Even the Gods caannot stop the might of Achilles as he fights the river
ἀλλ' ἐπάμυνε τάχιστα, καὶ ἐμπίπληθι ῥέεθρα
ὕδατος ἐκ πηγέων, πάντας δ' ὀρόθυνον ἐναύλους,
ἵστη* δὲ μέγα κῦμα, πολὺν δ' ὀρυμαγδὸν ὄρινε
φιτρῶν καὶ λάων, ἵνα παύσομεν ἄγριον ἄνδρα

Σε λίγες σειρές, ένα ουσιώδες, χωρίς υβριστικό περιεχόμενο και συγκινητικό σχόλιο. Συγχαρητήρια στον συγγραφέα.

Χρόνια πολλά αδέρφια!

Σάββατο, 7 Νοεμβρίου 2009

Παραπλανητικός τίτλος, γιατί δεν πρόκειται να γράψω για σοβαρό πολιτικό. Για τον Ψωμιάδη θέλω να γράψω.
Ο κύριος αυτός λοιπόν, μετά τον αισχρό λαϊκισμό στον οποίο έχει καταφύγει κατά καιρούς, διάλεξε τον εύκολο δρόμο που λαϊκιστι ονομάζουμε "κάνε μου λίγο φρρρ".
Αραγε, το "αστέρι του βορρά", όπως χαρακτήρισε τον Κώστα Καραμανλή, τι θα σκεφτόταν όταν άκουγε να τον συγχαίρει ακόμα και ...για τη μάνα του;
Αυτά βλέπω, και ευθύς χαίρομαι που δεν είμαι νεοδημοκράτης.

Τρίτη, 3 Νοεμβρίου 2009

Κάποια αγαπημένα κομμάτια και ποιήματα που αυτόν τον καιρό έχω συνεχώς στο μυαλό μου


Μια λάμψη στον Βόσπορο-Ευανθία Ρεμπούτσικα



The Waltz of Utopia-Γιώργος Καζαντζής


Ο ανθρωπάκος-από οποιαδήποτε εκτέλεση



Και φυσικά..
Το all-time αγαπημένο Παράπονο σε στίχο Οδυσσέα Ελύτη και εκτέλεση Ελευθερίας Αρβανιτάκη.




Πάμε τώρα σε ποιήματα:

Ιδανικοί αυτόχειρες-Κ. Γ. Καρυωτάκης

Γυρίζουν το κλειδί στην πόρτα, παίρνουν
τα παλιά, φυλαγμένα γράμματά τους,
διαβάζουν ήσυχα, κι έπειτα σέρνουν
για τελευταία φορά τα βήματά τους.

Ηταν η ζωή τους, λένε, τραγωδία.
Θεέ μου, το φρικτό γέλιο των ανθρώπων,
τα δάκρυα, ο ίδρως, η νοσταλγία
των ουρανών, η ερημιά των τόπων.

Στέκονται στο παράθυρο, κοιτάνε
τα δέντρα, τα παιδιά, πέρα τη φύση,
τους μαρμαράδες που σφυροκοπάνε,
τον ήλιο που για πάντα θέλει δύσει.

Oλα τελείωσαν. Το σημείωμα να το,
σύντομο, απλό, βαθύ, καθώς ταιριάζει,
αδιαφορία, συγχώρηση γεμάτο
για κείνον που θα κλαίει και θα διαβάζει.

Βλέπουν τον καθρέφτη, βλέπουν την ώρα,
ρωτούν αν είναι τρέλα τάχα ή λάθος,
«όλα τελείωσαν» ψιθυρίζουν «τώρα»,
πως θ' αναβάλουν βέβαιοι κατά βάθος..


Από το Μονόγραμμα του Έρωτα, του Οδυσσέα Ελύτη, τον ακόλουθο στίχο τον οποίο κόλλησα από τη Ρέα:

Θα πενθώ πάντα -μ' ακούς;
για σένα, μόνος, στον Παράδεισο

Απόσπασμα από τη Ρωμιοσύνη, του Γιάννη Ρίτσου:

Aυτά τα δέντρα δε βολεύονται με λιγότερο ουρανό,
αυτές οι πέτρες δε βολεύονται κάτου απ' τα ξένα βήματα,
αυτά τα πρόσωπα δε βολεύονται παρά μόνο στον ήλιο,
αυτές οι καρδιές δε βολεύονται παρά μόνο στο δίκιο.

Eτούτο το τοπίο είναι σκληρό σαν τη σιωπή,
σφίγγει στον κόρφο του τα πυρωμένα του λιθάρια,
σφίγγει στο φως τις ορφανές ελιές του και τ' αμπέλια του,
σφίγγει τα δόντια. Δεν υπάρχει νερό. Mονάχα φως.

Και για το τέλος, αφήνω απόσπασμα από την Desiderata, του Max Ehrmann, εμπνευσμένο από τη Νικολέτα:

Beyond a wholesome discipline,
be gentle with yourself.
You are a child of the universe
no less than the trees and the stars;
you have a right to be here.
And whether or not it is clear to you,
no doubt the universe is unfolding as it should.

Δευτέρα, 2 Νοεμβρίου 2009

Κι όμως, υπάρχω

Είμαι μαθητής του 3ου Γενικού Λυκείου Κατερίνης. Ώρες ώρες και γω γίνομαι πολύ παράλογος, αλλά άλλες ώρες σοβαρεύομαι και απαιτώ κάποια πράγματα που δικαιούμαι.
Τελικά η κατάληψη συνεχίστηκε κανονικά σήμερα, αν και υπήρξαν κάποιες νίκες. Έχασε σχεδόν ολοκληρωτικά τον κομματικό της χαρακτήρα, καθώς απομακρύνθηκαν το πανό και το αυτοκίνητο στα οποία είχαν ζωγραφιστεί τα σήματα της Χρυσής Αυγής.
Επίσης, φαίνεται πως ο κόσμος άρχισε να κουράζεται. Άρχισε να ανησυχεί. Πλέον, μπορώ να λέω ότι είμαι περήφανος για πολλούς συμμαθητές μου, που έμειναν σε συζήτηση που ακολούθησε.
Κανονικά θα έπρεπε να γράψω όλο το χρονικό, αλλά δεν θα το κάνω γιατί ουσιαστικά δεν έγινε κάτι διαφορετικό. Έγινε όμως, για πρώτη φορά κάτι που αξίζει να αναφέρω.
Πείστηκα πως καμία φωνή δεν είναι αδύναμη, και μάλιστα όσο πιο πολύ προσπαθείς να την καταπνίξεις τόσο πιο πολύ κάνεις τους άλλους να την προσέξουν. Είδα επίσης πως οι "φύλακες" για τους οποίους είχα πει σε προηγούμενη ανάρτηση, δηλαδή αυτοί που ήταν στην πύλη και ξεκίνησαν την κατάληψη, φοβούνται πραγματικά όποιον μπορεί να χειριστεί τον λόγο έστω και ελάχιστα.
Λυπάμαι μόνο που αυτοί δεν θα προσπαθήσουν να αλλάξουν-μάλλον-ποτέ.
Από δω και πέρα, πάντα θα το έχω στο μυαλό μου πως σε τέτοιες "κρίσιμες" περιόδους, δεν υπάρχει μεγάλος και μικρός. Όλοι υπάρχουμε, αρκεί να είμαστε εκεί και πάντα να προσπαθούμε για το καλύτερο. Το καλύτερο για όλους.

Υ.Γ. Αποφασίστηκε δυστυχώς η κατάληψη να συνεχιστεί μέχρι την Τετάρτη. Δεν φοβάμαι όμως. Μέχρι και εκ των έσω μπορούμε να την διαλύσουμε.

Σάββατο, 31 Οκτωβρίου 2009

Ο παλιάτσος...

Μακάρι να ήταν όλοι οι παλιάτσοι σαν τον παρακάτω. Σήμερα έχει καταντήσει προσβλητικός χαρακτηρισμός.
Ας ρωτήσουν καλύτερα και ένα παιδί. Καλύτερα θα ξέρει.




Ένας παλιάτσος είμαι εγώ
καλή σας μέρα
Ξέρω να κλαίω, να γελάω, να πονώ
ξέρω να λέω την αλήθεια πέρα ως πέρα
γι' αυτό κι εγώ θα σας το πω...

Τραγούδι λέω δυνατά
ν' ακούσουν όλα τα παιδιά
ν' ακούσει η πολιτεία
κι απ' το τραγούδι μου αυτό
παλιάτσοι άλλοι εκατό να βγουν στην κοινωνία

Κι έτσι όλοι μαζί κι αντάμα
να τραγουδάμε τα δίκια της ζωής
να τραγουδάς κι εσύ απ' την πλατεία
να μάθεις φίλε μου σωστά να ζεις

Τραγούδι λέω δυνατά
ν' ακούσουν όλα τα παιδιά
ν' ακούσει η πολιτεία
κι απ' το τραγούδι μου αυτό
παλιάτσοι άλλοι εκατό να βγουν στην κοινωνία

Ένας παλιάτσος είμαι εγώ
καλή σας μέρα...



Το αγαπημένο μου τραγούδι των παιδικών χρόνων. Των χρόνων του Δημοτικού.
Πόσο λυπάμαι που έφυγε η νότα της παιδικής αθωότητας.

Αφιερωμένο σε όποιον αισθάνεται, έστω και λίγο, παιδί.

Παρασκευή, 30 Οκτωβρίου 2009

Το σχολείο βρίσκεται υπό κατάληψη.
Το σχολείο βρίσκεται υπό κατάληψη. Χαμόγελο.
Το σχολείο βρίσκεται υπό κατάληψη. Ειρωνικό χαμόγελο. Χειροκροτήστε!

Το σχολείο σήμερα βρισκόταν υπό κατάληψη. Το σχολείο σήμερα δε λειτούργησε. Ήταν πιο σημαντικό κάποιοι να περάσουν καλά, από το να κάνουν όλοι μάθημα.
Δε θέλω να πω τα γνωστά και χιλιοειπωμένα πλέον για τα άτομα που πρωτοστατούν στην κατάληψη επειδή η μίζερη ζωή τους δεν τους προσφέρει τίποτα παραπάνω. Δεν θέλω να πω ούτε για τα τρισάθλια και τραγικά αιτήματα που οποιοσδήποτε μιλάει ελληνικά καταλαβαίνει πως δεν είναι θέματα του σχολείου αλλά του υπουργείου.
Δεν θα πω για τους x που ήταν υπέρ της κατάληψης, και παρ' όλα αυτά εγκατέλειψαν το σχολείο στην τύχη του.
Όχι κύριοι, δεν θέλω να πω για άλλη μια φορά τα ίδια.

Σας βαρέθηκα όμως. Με κάνετε να ντρέπομαι και μόνο που σκέφτομαι πόσο ανόητοι είστε. Ντροπή σας που είστε τόσο πρόβατα, που για να χάσετε εσείς μάθημα, βάλατε τους φασίστες της Χρυσής Αυγής μέσα στο σχολείο μας. Ντροπή σας που δεν σκέφτεστε ούτε λίγο αυτούς που κάποτε κάναν την αληθινή κατάληψη, αυτούς που είχαν το θάρρος να συνεχίσουν υπό την απειλή των τανκς.
Ντρέπομαι που μετά τη λήξη της κατάληψης θα κάνετε σαν να μην έχει συμβεί τίποτα. Ντροπή σας που ξεφτιλίζετε με τρόπο βάναυσο την ελευθερία σας. Και την ελευθερία μας.


Εγώ τη Δευτέρα έχω δύο ώρες κατεύθυνση, Άλγεβρα, και το εφτάωρο συμπληρώνεται από τεράστιας σημασίας μαθήματα. Εγώ την δευτέρα, κύριοι, θα κάνω μάθημα και το απαιτώ αυτό.
Δεν ανέχομαι σε καμία περίπτωση φασιστοσυμμορίες να εισβάλλουν στον χώρο μου και να με απειλούν με φωνές και δήθεν αντριλίκι, για να αποκτήσουν την ψευδαίσθηση του να είσαι κάποιος.
Και επίσης δεν ανέχομαι το ειρωνικό χιούμορ "πες το στην αστυνομία". Ξέρω, φίλτατοι, πως η αστυνομία είναι σύμμαχός σας.
Υπάρχει και άλλος τρόπος να νικήσεις έναν εχθρό όμως, πέρα από τον φασιστικό που γνωρίζετε εσείς.


Μερικές εικόνες από τον χώρο του σχολείου και γύρω από αυτό:
Photobucket

Photobucket

Photobucket

Photobucket


Καλό σαββατοκύριακο, κύριοι.

Πέμπτη, 29 Οκτωβρίου 2009

Υποανάρτηση υπ' αριθμόν 1:

Σαν να 'μουν άλλος κι όχι εγώ
μες στη ζωή πορεύτηκα.


Αφιερωμένο σε ένα συγκεκριμένο άτομο, αλλά και σε όποιον αισθάνεται όμορφα καθώς το ακούει.

Υποανάρτηση υπ' αριθμόν 2:

Συγγνώμη κυρία.
Και ταυτόχρονα, ευχαριστώ. Σας ευχαριστώ για την τόση σοφία με την οποία μου κάνατε παρατήρηση. Σας ευχαριστώ που μέσα από αυτήν με κάνατε να συνειδητοποιήσω το λάθος μου.
Σας ευχαριστώ που τέσσερα χρόνια τώρα, ήσασταν πάντα εκεί. Σας ευχαριστώ που πριν από δύο χρόνια μας κάνατε καλύτερους ανθρώπους. Σας ευχαριστώ που μέχρι σήμερα μας ωθείτε να προσπαθούμε να γίνουμε καλύτεροι.
Σας ευχαριστώ που δεν μετανιώσατε που γίνατε καθηγήτρια, εν αντιθέσει με την...ξέρετε εσείς.
Σας ευχαριστώ που ποτέ δε σταματήσατε να είστε δίπλα μας, ακόμα και αν ποτέ δεν το δείξατε.
Που πάντα μας στηρίζατε. Που εκτιμούσατε ό,τι έχουμε.
Σας ευχαριστώ που μας αντιμετωπίζατε όλους το ίδιο.
Σας ευχαριστώ για τις αρετές που εμφυσήσατε μέσα στον κάθε ένα από εμάς.
Καθηγητές σαν εσάς, κάνουν περήφανο κάθε μαθητή τους.
Μακάρι να έχετε πάντα τα καλύτερα στη ζωή σας. Και να ξέρετε πως έχετε κάνει ήδη πολλά. Καταφέρατε να αλλάξετε ανθρώπους.
Σας ευχαριστώ.

Υ.Γ. Και τελικά, ο Μπέκετ έχει πράγματι ενδιαφέρον.

Τρίτη, 27 Οκτωβρίου 2009

27η Οκτωβρίου

Το δικό μου σχολείο δεν έκανε τη διαφορά. Η σημερινή γιορτή ήταν όπως ακριβώς κάθε χρόνο, και πραγματικά το ακριβώς το λέω κυριολεκτικά.
Ξεκινάμε με προσευχή(στάνταρ πάντοτε). Συνεχίζουμε με μία αφήγηση που θέλει να μας κάνει να νιώσουμε το κλίμα της εποχής. Δεν τα καταφέρνει.
Συνεχίζουμε με τραγούδι από τη χορωδία.
Συνεχίζουμε με λόγο του Διευθυντή. Για τη σημαία.
Της πατρίδος μου η σημαία έχει χρώμα γαλανό, εμπλουτισμένο με σάλτσες περί παρελθόντος, Βυζαντίου, Αρχαίας Ελλάδας κ.ο.κ, αξίζει βέβαια να αναφερθεί ότι είναι ο ίδιος ακριβώς λόγος που είχε διαβάσει και πέρυσι-έτυχε να θυμάμαι φράσεις που επαναλαμβάνονταν αυτούσιες και στο σημερινό λογύδριο.
Συνεχίζουμε με τραγούδι από τη χορωδία.
Συνεχίζουμε με την αφήγηση που αφήσαμε στη μέση.
Συνεχίζουμε με ανάγνωση χρονικού.
Συνεχίζουμε με ποίημα.
Συνεχίζουμε με τραγούδι από τη χορωδία.
Συνεχίζουμε...
Συνεχίζουμε...
Συνεχίζουμε με την απονομή βραβείων.
Συνεχίζουμε με τον εθνικό ύμνο. Μετά είστε ελεύθεροι.
Τι κλισέ.
Συνεχίζουμε;


Ας αλλάξει επιτέλους κάτι, το παραμικρό σε μία έστω σχολική γιορτή. Δεν είναι δυνατόν να θέλετε να μείνουμε δύο ώρες περίπου ακίνητοι, αμίλητοι, απόλυτα προσηλωμένοι στα όσα μας λέτε-που ούτε οι ίδιοι δεν πιστεύετε- με τη συγκεκριμένη οργάνωση των εορτών.
Μία πρόταση από έναν ανειδίκευτο, έναν που δεν έχει τελειώσει καν το λύκειο, δεν έχει τα πτυχία σας, την εμπειρία σας, δεν έχει τις μέσες και τις άκρες σας, δεν έχει τίποτα από όσα σας κάνουν άξιους για διοργανωτές σχολικών εκδηλώσεων.
Αφήστε τα παιδιά να τα αναλάβουν όλα. Αφήστε εμάς που έχουμε μεράκι. Εσείς, έχετε απλά μιζέρια. Και γι' αυτό δεν καταφέρνετε τίποτα.


Με την ελπίδα, κάποτε να γίνει πραγματικότητα.

Δευτέρα, 26 Οκτωβρίου 2009

There can be miracles...

Μία από τις καλύτερες-πιστεύω-ταινίες κινουμένων σχεδίων είναι ο Πρίγκηπας της Αιγυπτου, ουσιαστικά η μεταφορά του βιβλίου της Εξόδου.
Την είδα ξανά πρόσφατα, και ομολογώ έχω μαγευτεί από το τραγούδι "there can be miracles" που αποτελούσε και το soundtrack της ταινίας, καθώς επίσης και τη συνοδευτική μουσική της σκηνής της απελευθέρωσης των Ιουδαίων.
Ιδού το τραγούδι:

Και εδώ οι στίχοι. Ορισμένοι είναι παρμένοι από τον ίδιο τον ύμνο του Μωυσή στο κεφάλαιο 15.
Many night's we've prayed
With no proof anyone could hear
In our hearts a hopeful song
We barely understood,
Now we are not afraid
Although we know there's much to fear
We were moving mountains
long before we knew we could

There can be miracles
When you believe
Though hope is frail
It's hard to kill
Who knows what miracles
You can achieve
When you believe
Somehow you will
You will when you believe

In this time of fear
When prayer so often proved in vain
Hope seemed like the summer birds
Too swiftly flown away
Yet now I'm standing here
With heart so full I can't explain
Seeking faith and speaking words
I never thought I'd say

There can be miracles
When you believe
All hope is frail
Its hard to kill
Who knows what miracles
You can achieve
When you believe
Somehow you will
You will when you believe


A-shir-ra la-do-nai ki ga-oh ga-oh
A-shir-ra la-do-nai ki ga-oh ga-oh
Mi-cha-mo-cha ba-elim adonai
Mi-ka-mo-cha ne-dar-ba-ko-desh
Na-chi-tah v'-chas-d'-cha am zu ga-al-ta
Na-chi-tah v'-chas-d'-cha am zu ga-al-ta
A-shi-ra, a-shi-ra, A-shi-ra*


When you believe
Though hope is frail
Its hard to kill
Who knows what miracles
You can achieve
When you believe
Somehow you will
Now you will
You will when you believe





*
I will sing to the lord for he has triumphed gloriously

I will sing to the lord for he has triumphed gloriously
Who is like You, oh Lord, among the celestial
Who is like You, majestic in holiness
In Your Love, You lead the people You redeemed
In Your Love, You lead the people You redeemed


-Με αυτήν την ταινία συνειδητοποίησα το πόσο θέλω να μάθω εβραϊκά.
-Χρόνια πολλά και στον Δημήτρη που γιορτάζει σήμερα! Πολύχρονος!


Σάββατο, 24 Οκτωβρίου 2009

Αυτό το ποίημα τον τελευταίο καιρό ανήκει στα πολύ αγαπημένα μου. Τόσο που στίχοι του περνάνε συνέχεια από το μυαλό μου. Θα ήθελα πολύ να το μοιραστώ με οποιονδήποτε βρίσκει σε αυτό έστω και ένα ίχνος της σημερινής πραγματικότητας.



Μες την υπόγεια την ταβέρνα,
μες σε καπνούς και σε βρισιές
(απάνω στρίγγλιζε η λατέρνα)
όλ'η παρέα πίναμ' εψες'
εψές, σαν όλα τα βραδάκια,
να πάνε κάτου τα φαρμάκια.

Σφιγγόταν ένας πλάι στον άλλο
και κάπου εφτυούσε καταγής.
Ω! πόσο βάσανο μεγάλο
το βάσανο είναι της ζωής!
Όσο κι ο νους να τυραννιέται,
άσπρην ημέρα δε θυμιέται.

Ήλιε και θάλασσα γαλάζα
και βάθος τ' άσωτ' ουρανού!
Ω! της αυγής κροκάτη γάζα,
γαρούφαλα του δειλινού,
λάμπετε, σβήνετε μακριά μας,
χωρίς να μπείτε στην καρδιά μας!

Του ενός ο πατέρας χρόνια δέκα
παράλυτος, ίδιο στοιχειό'
τ' άλλου κοντόημερ' η γυναίκα
στο σπίτι λιώνει από χτικιό'
στο Παλαμήδι ο γιός του Μάζη
κ' η κόρη του Γιαβή στο Γκάζι.

- Φταίει το ζαβό το ριζικό μας!
- Φταίει ο Θεός που μας μισεί!
- Φταίει το κεφάλι το κακό μας!
- Φταίει πρώτ' απ' όλα το κρασί!
Ποιος φταίει; ποιος φταίει; Κανένα στόμα
δεν το βρε και δεν το 'πε ακόμα.

Έτσι στη σκότεινη ταβέρνα
πίνουμε πάντα μας σκυφτοί.
Σαν τα σκουλήκια, κάθε φτέρνα
όπου μας εύρει μας πατεί.
Δειλοί, μοιραίοι κι άβουλοι αντάμα,
προσμένουμε, ίσως, κάποιο θάμα!

Παρασκευή, 23 Οκτωβρίου 2009

Μία από τις συνήθειες που έχω αποκτήσει με το πέρασμα στη δευτέρα λυκείου, είναι να παρατηρώ τους γύρω μου, ιδιαίτερα σε στιγμές άγχους, πίεσης ή σοβαρών συζητήσεων.
Στη συγκεκριμένη ανάρτηση θέλω να μιλήσω για την Μ., μία συμμαθήτριά μου με την οποία είχαμε μία πολύ γόνιμη συζήτηση σήμερα, μεταξύ αστείου και σοβαρού.
Η Μ. υποδυόταν την πλούσια κυρία που αναλώνεται στους ψυχολόγους, και εγώ τον ψυχολόγο.
"Που πάει το μυαλό σου όταν ακούς τη λέξη παρέα; φιλία; πολιτική; κοινωνία; καλό; κακό;"
Στο κακό μας τα χάλασε η Μ. Η απάντησή της ήταν "στους Αλβανούς".
Εκεί είδε πως κόλλησα λίγο.
"Υπάρχουν στοιχεία που το αποδεικνύουν" πρόσθεσε. "Εγώ δεν είμαι ρατσίστρια, τα στοιχεία το λένε".
Ποια στοιχεία ακριβώς δεν ήξερε να μου απαντήσει. Μισόλογα, παρμένα από 'δω κι από 'κει, λόγια μίσους και ξενοφοβίας.
Είμαι σίγουρος πως ακόμα και μετά από χρόνια θα θυμάμαι τη συγκεκριμένη στιγμή. Έτσι είναι οι αναμνήσεις. Και αν στο τμήμα είναι μία μόνο Μ., στην κοινωνία θα είναι εκατοντάδες, χιλιάδες ή δεκάδες χιλιάδες οι Μ. που πιστεύουν τα ίδια.

Θα κλείσω με κάτι που να δικαιολογεί την μετονομασία του μπλογκ. Το αγαπημένο μου απόσπασμα από το βιβλίο Ένα παιδί μετράει τ' άστρα, του Λουντέμη.


Την αυγή ξεκίνησε. Ήταν... παρηγορημένο. Είχε καταφέρει όλη τη νύχτα να μετρήσει τ' άστρα... Να τα μετρήσει όλα... σιγά σιγά... ένα ένα... Όλα...
Και τα βρήκε σωστά.

Λένε πως το σχολείο είναι μια μικρογραφία της κοινωνίας. Ε λοιπόν, σήμερα κατάλαβα γιατί δεν την θέλω αυτήν την κοινωνία.
Συνέλευση τμήματος σήμερα. Το πενταμελές να προσπαθούμε να μιλήσουμε για πράγματα που θέλουμε να κάνουμε, και όμως να μην υπάρχει η παραμικρή ανταπόκριση.
Μιλάμε για διακόσμηση, και ακούμε για ροζ τραπεζαρίες και χαλάκια.
Μιλάμε για προγράμματα και μας ρωτάνε για εκδρομές. Μιλάμε για εκδρομές και μας ρωτάνε πως θα γίνει να πάμε ακόμα περισσότερες.
Που καταλήξαμε; Το ρολόι της τάξης μας θέλει άλλαγμα, χρειάζεται να αγοράσουμε πίνακα ανακοινώσεων, και το 50% περίπου της τάξης θα έρθει στην τριήμερη στο Ναύπλιο.
Ξέρετε όμως πόσα είχα να σας πω; Ξέρετε για πόσα μου κλείσατε το στόμα; Ξέρετε πόσα έχουμε τη δυνατότητα να κάνουμε, κι όμως δεν θέλετε να ακούσετε; Προτιμάτε να μιλάτε με τον μπροστινό, τον διπλανό, τον οποιοδήποτε, παρά να πείτε τη γνώμη σας. Μιλήστε λοιπόν, αφού προφανώς δε θα προλάβετε.
Εγώ ωστόσο θέλω να σας ευχαριστήσω, γιατί μου δίνετε έναν τεράστιο λόγο να θέλω να αλλάξω την κοινωνία. Και σκοπεύω να ξεκινήσω από την μικρογραφία της, εμάς.
Αφιερωμένο στο Β'2, του τρίτου γενικού λυκείου Κατερίνης, της σχολικής χρονιάς 2009-2010.

Τετάρτη, 21 Οκτωβρίου 2009

"Και σε όποιον δεν αρέσει το λύκειο, πρέπει να ξέρει πως δεν είναι υποχρεωτικό"
καθηγητής


Δεν πρόκειται να αλλάξετε ποτέ.

Δευτέρα, 19 Οκτωβρίου 2009

15 ημέρες μετά

Πέρασαν δεκαπέντε ημέρες από την σαρωτική θα λέγαμε νίκη του πασόκ στις εκλογές. Πέρασαν οι πρώτες δεκαπέντε ημέρες από μία-όπως θα λέγαμε προεκλογικά βασιζόμενοι στις δηλώσεις των μελών του κινήματος- της αλλαγής. Το Πασόκ το έλεγε και το επαναλάμβανε συνεχώς πως θα φέρει αλλαγή.
Και ομολογώ, από προκατάληψη περισσότερο, δεν πίστευα λέξη. Δεν άφηνα τον εαυτό μου να τραφεί με ελπίδες.
Ευτυχώς, διαψεύστηκα, εν μέρει τουλάχιστον. Πραγματικά χαίρομαι. Όχι, περιμένετε, ακόμα δεν έγινε κάτι που θα με κάνει να αλλάξω ριζικά άποψη, ή που θα σβήσει τα τραγικά λάθη των κυβερνήσεων του Πασόκ που προηγήθηκαν. Αρχίζουν όμως να παίρνονται μέτρα υπέρ των μεταναστών, υπέρ της ισότητας, μέτρα ανθρώπινα. Μέτρα δημοκρατικά. Που ναι, ζούμε στον 21ο αιώνα και όμως επί Νέας Δημοκρατίας δεν τα είχαμε. Όταν ένα κόμμα που έχουμε συνηθίσει μέσα στο ψέμα ξεκινάει έτσι, τότε ναι, υπάρχει η ελπίδα για πολιτική αλλαγή. Και ελπίζω το Πασόκ αυτή τη φορά να τιμήσει τον δεύτερο όρο του ονόματός του.

Υ.Γ. Ναι, το προτιμώ Υπουργείο Παιδείας Και Θρησκευμάτων, χωρίς το Εθνικής. Και ακόμα περισσότερο το προτιμώ Υπουργείο Παιδείας.
Όχι, Υπουργείο Ορθής Παιδείας εννοούσα.


Παρασκευή, 2 Οκτωβρίου 2009

...όσο ο ανυποψίαστος ελληνικός λαός καλοπερνάει και ετοιμάζεται μεθαύριο να κάνει την επιλογή του.
Και δείτε ποιος συγκαταλέγεται στις διαθέσιμες επιλογές: Άδωνις Γεωργιάδης.
Δείτε απόψεις του υποψηφίου, και πείτε μου αν θεωρείτε τιμή σας να σας εκπροσωπεί αυτός ο άνθρωπος.
(Τα αποσπάσματα που ακολουθούν είναι από ανάρτηση στο blog του, αμέσως μετά τις Ευρωεκλογές.)


Είναι κυρίως το ότι ξεπεράσαμε και μάλιστα καθαρά τον ΣΥΡΙΖΑ, ότι ρίξαμε τους Οικολόγους σχεδόν στο όριο του 3% (και αν είχαμε δύο εβδομάδες ακόμη δεν θα έμπαιναν καθόλου) και βεβαίως ότι αν και η αποχή έφθασε στο υψηλότερο σημείο όλων των εποχών (47%), παρ’όλα αυτά εμείς είμαστε το μόνο κόμμα, που και σε απόλυτο αριθμό ψήφων, αυξήσαμε τον αριθμό των ψηφοφόρων μας.
Η καλλιέργεια του ανταγωνισμού και η παντελής έλλειψη του πολιτικού πολιτισμού είναι δύο χαρακτηριστικά του γνωρίσματα. Το βλέπετε και μόνοι σας άλλωστε.

Σήμερα ο ΣΥΡΙΖΑ έχει καταντήσει ένα κόμμα, που είναι ζημιά για κάποιον πολιτικό να φαίνειται ότι έχει συνεργασία μαζί του. Αυτό συμβαίνει διότι η ιδέες που σήμερα εκπροσωπεί αυτό το κόμμα, προκαλούν την απέχθεια πια της πλειοψηφίας του εκλογικού σώματος. Ο Δεκέμβρης και η άκριτη υποστήριξη στους βανδάλους κουκουλοφόρους, η εμπλοκή του μονίμως υπέρ των μεταναστών και κατά των ελλήνων, η αλαζονεία την εποχή του δημοσκοπικού 18%, η εμπλοκή με το γήπεδο του ΠΑΟ, η δυαρχία κλπ Έχουν κάνει τον ΣΥΡΙΖΑ να προκαλεί αποστροφή στους πιο πολλούς.
Οι πρώτες γραμμές αυτού του...κειμένου(με κάθε επιφύλαξη), είναι το λιγότερο προσβλητικές, τόσο για τους πολιτικούς που όλον αυτό τον καιρό μάχονται για να διατηρηθεί ο ΣΥΡΙΖΑ, όσο και για τους πολίτες που τον υποστηρίζουν με την ψήφο τους. Για άλλη μια φορά βλέπουμε το επίπεδο του υποψηφίου. Και άντε, μέχρι εδώ ήταν άποψή του. Αλλά τα παρακάτω; Άκριτη υποστήριξη στους κουκουλοφόρους; Και αποκαλείστε άνθρωπος που ασχολείται με τα κοινά; Ο ΣΥΡΙΖΑ έχει ξεκαθαρίσει ποιους υποστηρίζει και ποιους όχι. Ήταν υπέρ του ξεσπάσματος των νέων.
Μονίμως υπέρ των μεταναστών. Ναι, έτσι είναι. Όπως εσείς είστε μονίμως κατά, και με την ξενοφοβία που σας διέπει προσπαθείτε να στρέψετε τον κόσμο εναντίον ανθρώπων, ο σύριζα δίκαια κρατάει μία πιο ανθρώπινη στάση.
Κατά των Ελλήνων. Και η προπαγάνδα καλά κρατεί, χαρακτηριστικό γνώρισμα του χώρου σας. Απλά αδυνατείτε να σκεφτείτε λογικά, και να καταλήξετε στο ότι εφ' όσον όλοι οι άνθρωποι είναι ίσοι, πρέπει κάποιος να μάχεται για τα δικαιώματα όλων αδιάκριτα.

Αλλά το πραγματικά καλό έρχεται αργότερα, με την παρακάτω δήλωση του Άδωνη Γεωργιάδη:

Εμείς κερδίσαμε στον μεγάλο αγώνα τον ΣΥΡΙΖΑ και φθάσαμε μία ανάσα από το Κ.Κ.Ε. Στην πιο χαμηλή κατηγορία μεταξύ συντηρητισμού και ψευτοπροοδευτισμού το Παμμακεδονικό Μέτωπο (με ελάχιστη προβολή) ξέσκισε την ΔΡΑΣΗ, που είχε όλο το συγκρότημα Αλαφούζου από πίσω. Στα πραγματικά Άκρα του πολιτικού φάσματος, η Χρυσή Αυγή, νίκησε την ΑΝΤΑΡΣΥΑ. Γενικά οι έλληνες ψηφοφόροι εστράφησαν υπέρ του Κράτους και κατά της Αναρχίας.
Τα συμπεράσματα δικά σας. Αποφασίστε αν θα εμπιστευτείτε έναν άνθρωπο που υπερηφανεύεται για την εκλογική νίκη μίας εθνικιστικής/ρατσιστικής/φασιστικής οργάνωσης. Σκεφτείτε κατά πόσο ένας τέτοιος άνθρωπος αξίζει μία θέση στον έλεγχο της δημοκρατίας.
Κατεβάστε τους εχθρούς σας από τα έδρανα. Είναι στο χέρι σας άλλωστε.

Ήδη σε προηγούμενη ανάρτηση έχω αναφέρει πως δεν θα ψήφιζα ΛάΟΣ. Δεν έχω εξηγήσει όμως το γιατί, και ίσως ήρθε η ώρα να το κάνω.
Σαν πολίτης, ανήλικος έστω, απαιτώ ο πολιτικός που ζητάει τη στήριξή μου να με σέβεται. Δεν το διαπραγματεύομαι αυτό. Και ο σεβασμός αποδεικνύεται έμπρακτα, με το να μου λέει την αλήθεια, να πραγματοποιήσει όσα υποσχέθηκε κ.ο.κ., τα ξέρετε.
Όταν όμως έρχεται κάποιος υποψήφιος του ΛάΟΣ και ισχυρίζεται πως το κόμμα του "δεν ανήκει στην ακροδεξιά, αλλά στην ευρύτερη δεξιά που ξεκινάει από τον Μάνο και καταλήγει στον Γιώργο τον Καρατζαφέρη", τότε ντρέπομαι που ζω σε μία χώρα στην οποία επιτρέπεται τέτοια άτομα να αποκαλούνται πολιτικοί. Μιαίνουν τον χώρο και βιάζουν την έννοια της πολιτικής. Ο κάποιος που ισχυρίστηκε το παραπάνω είναι η Νίκη Τζαβέλλα, παλιά υποστηρίκτρια της Νέας Δημοκρατίας.
Και αναρωτιέται κανείς, γιατί οι κύριοι του ΛάΟΣ θέλουν να μας πείσουν πως δεν ανήκουν στην ακροδεξιά; Μήπως πράγματι, το κόμμα εκδημοκρατίστηκε, ή υπάρχουν άλλοι λόγοι;
Αρχικά, το κέντρο ως τμήμα του πολιτικού φάσματος είναι αυτό που χαρακτηρίζεται από μία διαλλακτικότητα(μεταφράζεται και ως "πότε με τη δεξιά, πότε με την αριστερά"). Η δεξιά από την άλλη, αν και συντηρητική, χαρακτηρίζεται από διάφορες οικονομικοπολιτικές ιδέες που διαφέρουν μεταξύ τους. Δεν είναι ακριβώς πλουραλισμός απόψεων ωστόσο, καθώς όλες πηγάζουν από την ίδια οικονομική θεωρία(τον φιλελευθερισμό).
Ποιο είναι το μεμπτό στον ΛάΟΣ; Υποκρίνεται πως είναι ένα κόμμα διαφορετικό από αυτό που είναι, φορώντας το δημοκρατικό του προσωπείο. Προσπαθεί να τοποθετηθεί στο κέντρο, υποπτεύομαι όχι από πλήρη γνώση του τι το κέντρο πρεσβεύει, αλλά από λαϊκισμό. Πράγματι, την διαλλακτικότητα του κέντρου την έχει και ο ΛάΟΣ. Τη μία μέρα είχε μαζί του τον Πλεύρη, εχθρό μέχρι το μεδούλι της δημοκρατίας, και την επόμενη είναι κεντροδεξιό.
Φυσικά, οι άνθρωποι αλλάζουν από τη μια στιγμή στην άλλη!
Καταλαβαίνετε την ειρωνεία. Το πλέον δεξιό κόμμα στο ελληνικό κοινοβούλιο προσπαθεί να αποδείξει τα αναπόδεικτα. Και ναι, είναι αναπόδεικτα γιατί δεν είναι μόνο ο πατέρας Πλεύρης που πέρασε από εκεί. Είναι και ο Βορίδης, το απόσταγμα του Λεπέν στην Ελλάδα, είναι και ο Βελόπουλος, είναι και πολλοί ακόμα. Όσοι και να διαγραφούν, το κόμμα είναι αυτό που ήταν από την ίδρυσή του.
Να λοιπόν ο λόγος που όταν έρθει ο καιρός να ψηφίσω, δεν πρόκειται έστω και να περάσει από το μυαλό μου ο Καρατζαφέρης. Ακόμα και αν η ψήφος μου δεν καταφέρει τίποτα, τουλάχιστον θα έχω το δικαίωμα να ψηφίσω και την επόμενη φορά.

Πέμπτη, 1 Οκτωβρίου 2009

...και μόνο την αλήθεια. Έτσι δεν είναι;
Βέβαια, είναι άξιο απορίας το τι δουλειά έχουν οι γιγαντοαφίσες του Ηλία Τσιτλακίδη, υποψήφιου βουλευτή Νομού Πιερίας(κατεβαίνει μετο ΠΑΣΟΚ) σε κεντρική πολυκατοικία της Κατερίνης, τη στιγμή που ο κύριος Παπανδρέου μας έχει υποσχεθεί πως δε θα τυπωθεί καμία αφίσα του ΠΑΣΟΚ. Την ίδια πληροφορία βέβαια την έβαλε και στο τηλεοπτικό του σποτάκι.
Για μία ακόμα φορά, και πριν καν βγουν στην κυβέρνηση, οι σοσιαλιστές του ΠΑΣΟΚ ξεκίνησαν τα ψέματα. Και δεν πρόκειται ασφαλώς να σταματήσουν ούτε μετά την ανάδειξή του κινήματος σε πρώτο κόμμα. Κρίμα, γιατί πραγματικά αυτήν την φορά ήλπιζα πως στον ορίζοντα αχνοφαινόταν κάποια πιθανότητα αλλαγής. Κρίμα.


"Οι άνθρωποι ποτέ δεν λένε τόσα ψέματα, όσα μετά το κυνήγι, στη διάρκεια του πολέμου και πριν τις εκλογές."

Όττο Φον Μπίσμαρκ-Γερμανός Καγκελάριος

Τετάρτη, 30 Σεπτεμβρίου 2009

Ανόητος τίτλος. Ποιο big bang; Εντάξει, θα βγει το Πα.Σο.Κ. Και; Λες και θα αλλάξει το σάπιο σύστημα, θα μειωθεί η ανεργία. Ακόμα δεν έχουν τιμωρηθεί οι πρόξενοι τόσων σκανδάλων. Μεταξύ μας, νομίζω πως και το Πασόκ δεν θα τους τιμωρήσει. Είναι σαν άγραφη συμφωνία για το μέλλον, ώστε να μείνει καθαρό και το κίνημα.
Πέρα από αυτό, τελικά είναι απίστευτο το πόσο η συντριπτική πλειοψηφία μισεί τον λαό τον οποίο θα έπρεπε να προστατεύει. Οι δύο μεγάλοι, προσπαθούν να μας επιβάλλουν μία αδιάκοπη πλύση εγκεφάλου. Το μπαλάκι πετάει από τον έναν στον άλλο, και αναρωτιέται-όποιος ενδιαφέρεται τουλάχιστον,-ποιος πραγματικά φταίει;
Εσύ φταις. Ναι, εσύ που για μία ακόμα φορά θα τους εμπιστευτείς, απλά επειδή είσαι τόσο ανόητος ώστε να κάνεις τον κόπο και να δεις τι σου λένε οι υπόλοιποι. Εσύ, που εδώ και τόσα χρόνια μένεις απαθής σε όσα σου σερβίρουν, και την ημέρα των εκλογών θα ψηφίσεις αυτόν που θα ψηφίσει το σόι.
Εσύ, που δεν ντρέπεσαι να βάζεις παρωπίδες στο παιδί σου από τη στιγμή που αρχιζει να σε καταλαβαίνει μέχρι την στιγμή που θα ψηφίσει.
Εσύ, υποψήφιε της Νέας Δημοκρατίας/του ΠΑΣΟΚ, που μετά την κατασπάραξη της Ελλάδας από το κόμμα σου, έχεις το θράσος να ζητάς για μία ακόμα φορά να σε βάλουμε πάνω από το κεφάλι μας.
Εσύ, ψηφοφόρε, που για να εξασφαλίσεις ένα ρουσφέτι στο μέλλον, αναγκάζεις ένα τεράστιο ποσοστό ανθρώπων να υποστεί τις τραγελαφικές κινήσεις των δύο.
Όλοι εσείς είστε υπεύθυνοι για όσα περνάμε σήμερα. Είστε υπεύθυνοι που ο ρατσισμός αυξάνεται, παράλληλα με την δημοτικότητα της ακροδεξιάς, που η παιδεία μας είναι τόσο απαίσια που βγαίνοντας από το σχολείο αναρωτιέσαι αν είσαι ένα κομμάτι κρέας ή άνθρωπος(ευτυχώς, υπάρχουν και εξαιρέσεις). Είστε υπεύθυνοι για όσα θα ακολουθήσουν τα επόμενα τέσσερα χρόνια. Και δεν έχεις κανένα δικαίωμα να παραπονιέσαι, γιατί εσύ τους έκανες αυτούς που είναι. Το θεμέλιο του δικομματισμού τοποθετήθηκε με την δική σου υποστήριξη. Και φτάσαμε στο 2009, που η μόνη του φθορά προξενείται από την άνοδο του ΛΑΟΣ. Είσαι ευχαριστημένος , ψηφοφόρε-και υποψήφιε ίσως- που εξευτελίζεις το Πολυτεχνείο και όσα αυτά συμβολίζει;
Μάλλον είσαι.
Δεν ψηφίζω ακόμα, ως ανήλικος, αλλά αν ψήφιζα, θα εμπιστευόμουν τον Συνασπισμό ή το ΚΚΕ, αλλά με την ζυγαριά να κλίνει υπέρ του πρώτου κατά πολύ. Πάντως, σε καμία περίπτωση δεν θα δεχόμουν να εξευτελιστώ και να συντηρήσω έτσι το ΠΑΣΟΚ και τη ΝΔ. Και επειδή πολλοί μπορεί να πείτε πως "νέος είναι ακόμα, κάτσε να ζοριστεί και θα δεις", σας εγγυώμαι πως ακόμα και όταν ζοριστώ, δεν θα πέσω τόσο χαμηλά. Την αξιοπρέπεια που εσύ έχασες, εγώ θα την κρατήσω μέχρι τέλους. Τουλάχιστον θα έχω την συνείδησή μου καθαρή.
Εσύ;

Soon to be closed

Άλλο ένα μπλογκ στη μπλογκόσφαιρα, αλλά για μία ακόμα φορά είμαι σίγουρος πως θα το βαρεθώ σύντομα. Anyway.
Σκοπός του blog: Κοινωνικός/πολιτικός σχολιασμός των όσων με περιβάλλουν, με κύριο στόχο την ελληνική πολιτική πραγματικότητα, αλλά και οτιδήποτε από την καθημερινότητά μου μου φαίνεται γελοίο.
Επειδή πολλές φορές παρασύρομαι, ίσως συναντήσετε αναρτήσεις σε ιδιαίτερα ειρωνικό τόνο. Αν αυτό σας ενοχλεί, απλά προσπεράστε την.
Άντε και καλή αρχή.

;;