Πέμπτη, 21 Ιουνίου 2012

Η γιαγιά μου είναι το είδος του ανθρώπου που, παρόλο που ενημερώνεται για τα νέα από την τηλεόραση, διατηρεί δική της άποψη και δεν είναι λίγες οι φορές που αντιλαμβάνεται πως το mega της προσφέρει διάφορα "μεζεδάκια" όχι απόλυτα ειλικρινή.
Στο σπίτι της γιαγιάς μου, συμβαίνει πολύ συχνά να βρεθούμε διάφοροι συγγενείς, ο καθένας με απόψεις που προέρχονται από διαφορετικό σημείο του πολιτικού φάσματος. Το μόνο πράγμα που ενοχλούσε τη γιαγιά μου ήταν όταν μιλούσαμε δυνατά για πολιτικά στην αυλή, κάτι καθόλου παράξενο αν σκεφτεί κανείς ότι έζησε την χούντα και την τρομοκρατία της, με τους ρουφιάνους να παραμονεύουν σε κάθε γωνία. Μπορεί να είχε πολύ στενούς συγγενείς στο κομμουνιστικό μέτωπο του εμφυλίου, ωστόσο από το '74 μέχρι πρόσφατα ψήφιζε ΠΑ.ΣΟ.Κ. Τα τελευταία χρόνια είχε την ψευδαίσθηση πως το κίνημα θα μπορούσε να επιστρέψει στις εποχές του '81, πίστευε ότι με κάποια από τις πολιτικές που ακολουθήθηκαν ίσως να επωφελούνταν και πάλι τα λαϊκά στρώματα, όπου ανήκει και η ίδια.
Την ημέρα που επιβλήθηκε η δικτατορία η γιαγιά μου βρισκόταν στη Θεσσαλονίκη, όταν βγήκε η διαταγή να επιστρέψουν όλοι στα σπίτια τους, δε φοβήθηκε. Δεν πίστεψε ούτε για μία στιγμή ότι η χούντα θα έλυνε κάποια από τα προβλήματα για τα οποία εμφανίστηκε ως αυτόκλητος σωτήρας. Δεν την άκουσα ποτέ να λέει ότι μία δεύτερη χούντα θα μας έσωζε. Μπορεί η ψήφος της να ήταν αυτό που θα αποκαλούσαμε συστημική, μα η γιαγιά μου ούτε έφαγε ποτέ από κόμμα, ούτε κοίταξε να βολέψει κάποιο από τα παιδιά της στο δημόσιο.
Στις δύο τελευταίες εκλογικές αναμετρήσεις η γιαγιά μου ψήφισε ΣΥΡΙΖΑ, και δεν το μετάνιωσε καθόλου. Δεν είμαι σίγουρος για το κατά πόσο συμφωνούσε με όλες του τις απόψεις, είμαι σίγουρος όμως πως είχε απογοητευτεί πλήρως από το ΠΑΣΟΚ. Η σιγουριά τρώει τον αφέντη ωστόσο, και η αλήθεια είναι πως ήμουν πεπεισμένος, στο διάστημα μεταξύ των δύο εκλογών, πως η εκστρατεία φόβου της ΝΔ θα την έπειθε και ίσως επέστρεφε στο (ουσιαστικά ανύπαρκτο πλέον) πασόκ. Και πάλι η γιαγιά μου δε φοβήθηκε, και πάλι στήριξε ΣΥΡΙΖΑ, και το επόμενο πρωί ήταν στεναχωρημένη για το εκλογικό αποτέλεσμα (ίσως της διαφεύγει η ικανότητα να σκεφτεί μακροπρόθεσμα, δεν με ξαφνιάζει αυτό). Αλλά το ουσιαστικό, αυτό που με εντυπωσίασε ήταν ότι για μία ακόμη φορά δε φοβήθηκε.
Φοβήθηκε, την άνοδο της Χρυσής Αυγής. Και φοβήθηκε τόσο, που το συζήτησε και μέσα στην αυλή. Τόσο, που θυμήθηκε άλλες εποχές, παρόμοιες με τις δικές μας. Φοβήθηκε, γιατί κι αυτή, όπως κι εγώ και όλοι μας, φαντάζομαι, ήταν σίγουρη ότι η ψήφος στην Χρυσή Αυγή τον Μάη ήταν απλά μία αντίδραση, αλλά τον Ιούνιο αντιληφθήκαμε ότι ο φασισμός στην χώρα αυτή έχει ξαναγεννηθεί για τα καλά. Και το να βλέπω μία γυναίκα που τόσα χρόνια δεν μου έδειξε να φοβάται κάτι, να ανησυχεί τώρα για ένα κόμμα, το οποία μάλιστα στην Κατερίνη δεν έχει και ουσιαστική παρουσία, με τρομάζει περισσότερο από το αποτέλεσμα της Κυριακής.
Σε αυτό το 7% της Χρυσής Αυγής λοιπόν, αφιερώνω ένα απόφθεγμα του Samuel Taylor Coleridge που έπεσε πρόσφατα στην προσοχή μου, αν και δεν του έδωσα αρκετή σημασία όταν το πρωτοδιάβασα:
Στην πολιτική, ό,τι αρχίζει με φόβο, συνήθως καταλήγει σε αποτυχία.


Τετάρτη, 30 Μαρτίου 2011

(*) σχεδόν


Είμαι 17 χρονών και φέτος τελειώνω το λύκειο, δηλαδή είναι η χρονιά των πανελληνίων. Η αλήθεια είναι πως δεν έχω αγχωθεί, ούτε πιστεύω πως θα με βοηθούσε το άγχος σε τίποτα. Τώρα, για να είμαι απόλυτα ειλικρινής, έχει βοηθήσει και η απάθεια που με διακρίνει σε τέτοιες καταστάσεις.
Ωστόσο θέλω κι εγώ να επαναλάβω τα χιλιοειπωμένα σχόλια για τον συγκεκριμένο θεσμό. Δεν πρόκειται να διαβάσετε κάτι πρωτότυπο, θα διαβάσετε αυτά που σκεφτόμαστε όλοι για τις πανελλήνιες.

Υπερβολικά πολύ διάβασμα; Όχι αυτό δεν είναι φοβερό. Θέτουμε κάποιους στόχους, ακολουθούμε την κατεύθυνση που οδηγεί σε αυτούς, άρα προφανώς οφείλουμε να διαβάσουμε πολύ (ακολουθεί αργότερα ο ορισμός του πολύ). Εκτός αυτού τα εξεταζόμενα μαθήματα, όταν απογυμνωθούν από την εκπαιδευτική διαδικασία, είναι εξαιρετικά ενδιαφέροντα. Σαφώς κάτι τέτοιο δεν συμβαίνει στην τελευταία τάξη του λυκείου, όπου ο χρόνος πιέζει τους καθηγητές ασφυκτικά, με σκοπό, περισσότερο από κάθε άλλη χρονιά, να βγάλουμε την ύλη εγκαίρως.

Κάτι συμβαίνει με αυτούς τους ρυθμούς όμως. Και θα μιλήσω για το πως τους έχω βιώσει εγώ. Είχα την τύχη να είμαι μαθητής ενός εξαιρετικού φιλολόγου στο φροντιστήριο, και μίας εξίσου καλής φιλολόγου στο σχολείο. Το μάθημα της έκθεσης με τις προσπάθειές τους, γίνεται αρκετά απολαυστικό. Ωστόσο, από όλες τις εκθέσεις που έχω γράψει φέτος, και έχω γράψει πολλές, δεν υπήρχε ούτε μία που να με ευχαρίστησε. Η έκθεση μέχρι πέρυσι ήταν από τα αγαπημένα μου μαθήματα. Αυτό που συμβαίνει φέτος είναι πως η "παραγωγή λόγου" μου έχει στερήσει την ικανότητα να γράφω ελεύθερα. Σπάνια συνδέονται οι πρώτες ιδέες που μου έρχονται, μόλις διαβάζω το θέμα, με αυτά που στην πραγματικότητα πρέπει να γράψω-ή καλύτερα με αυτά που οι εξεταστές θα θέλουν να διαβάσουν. Και το πρόβλημα επεκτείνεται πέρα από το μάθημα. Οι κλισέ εκφράσεις του βρίσκουν τρόπο να τρυπώσουν στις καθημερινές συζητήσεις. Ακόμα και σε αυτήν την ανάρτηση, όπως συνειδητοποίησα, χωρίς έκπληξη, στην αρχή της παραγράφου, η πρώτη λέξη που μου ήρθε στο μυαλό ήταν "ρυθμός".

Εντάξει, αλλά δεν φταίνε οι πανελλήνιες αν εσύ δεν ανανεώνεις το λεξιλόγιό σου. 
Πως ανανεώνεται το λεξιλόγιο; Από περιοδικά και εφημερίδες κυρίως-τον Τύπο, όπως θα έπρεπε να τα αποκαλούμε συνοπτικά σε μία περίληψη, ούτως ώστε να γλιτώσουμε μερικές λέξεις-και το διαδίκτυο. Και δεν θα πω ψέματα. Έχω χρόνο για να δώσω αρκετή προσοχή και στα τρία. Όρεξη δεν έχω. Σιχαίνομαι την  συνωμοσιολογία όμως είναι κάτι που το υποψιάζομαι καιρό τώρα. Σκοπός των πανελληνίων είναι να κοιμίσουν τους μαθητές, λίγο καιρό πριν, ενήλικοι πλέον, σταθούν μόνοι τους στην κοινωνία. Στην περίπτωσή μου το κατάφεραν.

Με τα άλλα μαθήματα τα προβλήματα δεν είναι τόσο μεγάλα. Υπάρχει η Βιολογία κατεύθυνσης, το μάθημα που απαιτεί αποστήθιση, και σε κανέναν δεν αρέσει να μαθαίνει απ' έξω. Τα Μαθηματικά και η Φυσική είναι από τη φύση τους ενδιαφέροντα, και πρέπει να τα προσεγγίσει κανείς κατάλληλα, για να ανακαλύψει το μεγαλείο τους. Μπορώ να πω πως κι εδώ στάθηκα τυχερός. Η Χημεία, το μάθημα που προσφέρεται για είκοσι, είναι πλέον το επικίνδυνο. Λόγω των περικοπών που πρέπει να γίνουν στον αριθμό των φοιτητών που θα φιλοξενήσει κάθε σχολή, κάποια μαθήματα πρέπει να δυσκολέψουν-τα εύκολα σαφώς.

Είμαι 17 χρονών και φέτος τελειώνω το λύκειο, που δεν πρόκειται να μου λείψει. Από το γυμνάσιο δέθηκα ιδιαίτερα με κάποιους καθηγητές, στο λύκειο ανακάλυψα πως προσπαθώ πολύ να μοιάσω σε κάποιους από αυτούς, θα επιδιώξω να κρατήσω επαφή μαζί τους. Δεν θέλω όμως να γυρίσω στο σχολείο. Και δεν είναι ψέμα πως φέτος ήταν μία από τις πιο όμορφες σχολικές χρονιές που είχα ποτέ, γεμάτη στιγμές που θα τις θυμάμαι για πολύ καιρό ακόμη. Όπως θα θυμάμαι και το ότι κάθε, κάθε ημέρα που περνούσε συζητήσεις για τις εξετάσεις και τα όνειρα για τη ζωή αμέσως μετά τις εξετάσεις έρχονταν να αντικαταστήσουν, όλο και περισσότερο, τα γέλια.

Κάπου παραπάνω άφησα ασχολίαστο το "πολύ" διάβασμα. Ναι, έχω κι εδώ ένα θέμα, ένα κόλλημα αν θέλετε. Βρίσκω εξαιρετικά παράλογη την σκέψη "περισσότερο διάβασμα" ίσον "καλύτερη απόδοση". Και είναι λάθος να το θίγω εδώ, αφού αυτό θα έπρεπε να πω σε ορισμένους μου συμμαθητές που ακολουθώντας την παραπάνω λογική, έχουν ξεχάσει πως είναι σε μία ηλικία που σημαντικότερο από όλα είναι να ζεις. Όμως ποιο το νόημα να αμφισβητήσω τον τρόπο μελέτης τους δύο μήνες πριν τις εξετάσεις; Ή πέντε μήνες; Ή ένα χρόνο πριν; Το σύστημα -πόσο μισώ αυτήν την λέξη, όπως έχει καταντήσει να χρησιμοποιείται!-αυτόν τον τρόπο υποστηρίζει. Ε, σωστός θα είναι.

Αφορμή για να τα γράψω όλα αυτά ήταν η εκδρομή που πήγαμε σήμερα, στο πανεπιστήμιο Μακεδονίας και στο Αριστοτέλειο Πανεπιστήμιο Θεσσαλονίκης. Ήταν η τελευταία μου εκδρομή με το σχολείο, μπορώ να πω ότι ένιωσα ξανά όπως ένιωθα κάθε χρονιά μέχρι πέρυσι-άνετα. Διασκεδάσαμε κάθε στιγμή, από το ταξίδι με το λεωφορείο έως και την μικρή βόλτα στη συμπρωτεύουσα, και φυσικά ο καιρός ήταν σύμμαχός μας. Ούτε το λάστιχο που πάθαμε δέκα λεπτά πριν μπούμε στην Κατερίνη δεν μας έκανε να χάσουμε το κέφι μας! Και απ' ό,τι κατάλαβα, όλοι μας γυρίσαμε με άλλο αέρα. Ήρθαμε τόσο κοντά στο τι θα πει ζωή μετά τις εξετάσεις, που είμαι σχεδόν σίγουρος ότι η απόφαση να βάλουμε τα δυνατά μας, το τελευταίο δίμηνο, ήταν καθολική! (Κάποια στιγμή μετά τις πανελλήνιες, θα σας μιλήσω για την ομιλία που ακούσαμε στο ΠαΜακ, η ωδή στον καπιταλισμό-αλλά κάποια στιγμή μετά τις πανελλήνιες, είπαμε!)

Μου λείπουν ήδη οι εποχές που η ορμή που διακατέχει όλους τους νέους της ηλικίας μου, έκαιγε μέσα μου, άσβεστη. Θέλω να ελπίζω πως θα δυναμώσει ξανά, σύντομα. Μέχρι τότε, σας ευχαριστώ αν διαβάσατε μέχρι εδώ, ζητώ συγγνώμη αν σας κούρασα με τις κοινότυπες σκέψεις μου και εύχομαι, την επόμενη φορά που θα σας γράψω, να έχω καλά νέα να σας πω!
-Καλά για μένα, ντε!

Υ.Γ. Να καλωσορίσουμε και την Άνοιξη, την εποχή με το μοναδικό, μαγικό ταλέντο, να μας φτιάχνει το κέφι!


Σάββατο, 11 Δεκεμβρίου 2010

Διαβάστε:  Άλλο ένα ξεσκέπασμα του Γεωργιάδη.  (κλικ)


Ακούστε/δείτε (με αγγλικούς υπότιτλους)

Δευτέρα, 29 Νοεμβρίου 2010




Τι είναι αυτό που μυρίζει απο μακριά;

Υπενθυμίζεται ότι ΚΚΕ και ΣΥΡΙΖΑ δεν προσήλθαν στο διάλογο. 


Έτσι είναι "σύντροφοι". Εσείς έχετε σημαντικότερες υποθέσεις να λύσετε, οι μεν ένα κόμμα που έχει διαλυθεί και δεν το παραδέχεται, οι δε τα υπεραυξημένα ποσοστά σας, και οι δυο μαζί την μεταξύ σας κόντρα...
Γιατί να συμμετέχετε στον διάλογο για την Παιδεία; Πότε επιτέλους θα αποφασίσετε να πάρετε μέρος ενεργά και όχι φωνασκώντας έξω από υπουργεία αφού έχουν ήδη αποφασιστεί τα μέτρα που σας δυσαρεστούν; Πότε σκοπεύει να σηκωθεί η αριστερά από την γωνιά στην οποία λουφάζει από τον καιρό του άρθρου 16; Πότε, επιτέλους, θα μάθει από τα λάθη της;

Σίγουρα, δεν πιστεύει κανείς πως με την εκπροσώπηση στον "διάλογο" και των δύο κομμάτων της αριστεράς θα άλλαζε η γραμμή του υπουργείου και το πανεπιστήμιο από ιδιωτική επιχείρηση που κοντεύει να γίνει, θα μετατρεπόταν στον παράδεισο του φοιτητή. Αλλά γιατί δεν καταλαβαίνει κανένας απ' τους δύο πως σημασία έχει να ακουστεί η φωνή τους; Ο πολίτης θα κρίνει και θα καταλάβει αν έχουν δίκιο ή όχι. Εκτός αν έχουν ξεχάσει πως μόνο ό,τι γίνεται γι' Αυτόν έχει σημασία.

Μία εκπαίδευση την οποία υπογράφουν το Πασόκ, η Νέα Δημοκρατία και το Λάος... Αλίμονο.

Τρίτη, 9 Νοεμβρίου 2010

Για το 5% της ΧΑ

Εικόνα απ' το παρελθόν, στην Ελλάδα του 2010.

Παρασκευή, 29 Οκτωβρίου 2010

(Επιστροφή μετά απο καιρό, με κάτι αστείο για το καλώς ήρθατε!)



Στηρίζουμε όλοι το σύντροφο Φρόντο Μπάγκινς και τις υπόλοιπες προοδευτικές δυνάμεις της Συντροφιάς του Δαχτυλιδιού στο δύσκολο έργο που επωμίσθηκαν. Τώρα που η μπουρζουαζία της Μόρντορ και τα μισθωμένα τσιράκια τους της Άιζενγκαρντ ζητούν να οικοδομήσουν τη νέα μαγική τάξη πραγμάτων στη Μέση Γη, είναι επιτακτικός όσο ποτέ ο μαζικός μαγικός αγώνας και η συσπείρωση των επαναστατικών δυνάμεων σε αντιμονοπωλιακή, αντιιμπεριαλιστική κατεύθυνση.

Είχαμε προβλέψει ότι η Συνδιάσκεψη στο Σχιστό Λαγκάδι θα συσπειρώσει το κίνημα στις βάσεις ενός ενιαίου φορέα, της Συντροφιάς.

Ότι ο τυχοδιώκτης ρεφορμιστής Μπορομίρ θα επιδιώξει να αποπροσανατολίσει το κίνημα και να το εκμεταλλευτεί για τους δικούς του αβανταδόρικους σκοπούς.

Ότι ο σύντροφος Γκάνταλφ θα επιβιώσει από την αγωνιστική του πάλη στην άβυσσο του Καζάντ-Ντουμ και θα αναδειχθεί συνειδητοποιημένος μαχητής.

Ότι οι υπονομευτικές δυνάμεις της αντίδρασης θα επιδιώξουν την εσωκομματική πολυδιάσπαση της Συντροφιάς.

Τέλος, ότι ο προβοκάτορας Σαρουμάν ξεπουλήθηκε στα κέντρα λήψης αποφάσεων της Μόρντορ, και έγινε λακές της πλουτοκρατίας και της κατευθυνόμενης μαγείας που υπηρετεί τους σκοπούς της αστικής τάξης.

Καλούμε τις παραγωγικές τάξεις των Χόμπιτ, των Ελφ, των Ανθρώπων και των Νάνων να συντονίσουν την επαναστατική τους δράση σε διακλαδικό επίπεδο.

Καλούμε τα περιφερειακά στελέχη της Γκόντορ, του Ρόχαν και του Σάιρ να ενώσουν τις δυνάμεις τους ενάντια στα συμπτώματα σήψης που εκπορεύονται από τον Πύργο του Όρθανκ και του Μπαράντ-Ντουρ.

Καλούμε το σύντροφο Άραγκορν να αντισταθεί στις ερωτοτροπίες της Έογουϊν. Ο έρωτας είναι ένα εφεύρημα της μπουρζουαζίας προκειμένου να ενθαρρύνει την τεκνοποίηση ώστε να προμηθεύεται στρατιώτες για την πολεμική της μηχανή και γραφειοκράτες για τη στελέχωση των δημοσίων υπηρεσιών της. Η ταξική ένωσή του με τη συντρόφισσα Άργουεν είναι η υγιής σύμπραξη γι’ αυτόν, ώστε να εκπληρώσει τον ιστορικό του ρόλο.

Όχι στα μαγικά μονοπώλια του Σάουρον!

Σύντροφοι της Συντροφιάς, ενωθείτε! Δεν έχετε να χάσετε παρά μόνο το Δαχτυλίδι σας!

Τετάρτη, 5 Μαΐου 2010

Στρέφεσαι εναντίον μίας τράπεζας... Κατανοητό, έως δικαιολογημένο. Όμως μία τράπεζα που έχει μέσα κόσμο, δεν την αγγίζεις. Δεν μπορείς να ισχυρίζεσαι πως θέλεις να αλλάξεις τον κόσμο, όταν δεν σέβεσαι τον κόσμο...όταν δεν αγαπάς τον κόσμο!
Αν ήταν μπάχαλοι ή χρυσαυγίτες ή αναρχικοί λίγο με νοιάζει. Αυτό που απαιτώ όμως είναι να πιάσουν τον έναν που τόλμησε να επιτεθεί σε κτίριο ενώ γνώριζε πως δεν ήταν άδειο, και να τον τιμωρήσουν όπως του αξίζει. Δεν το λέω φυσικά με κάποια ιδιαίτερη εμπιστοσύνη στην ελληνική δικαιοσύνη, για όνομα του Θεού. Ούτε η φυλακή θα τον/τους συμμορφώσει.
Αλλά ας σταθεί το περιστατικό αφορμή για όλους τους υπόλοιπους, ώστε να συνειδητοποιήσουμε πως μία ζωή, όταν αφαιρείται με τη βία, κάνει κάθε αγώνα, ακόμα και αυτόν με το πιο αγαθό αίτημα, να χάσει την αξία του. Πόσο μάλλον τρεις ζωές.
Θα περιμένω πάντως, έχω την ελπίδα πως ο υπεύθυνος, ο άμεσα υπεύθυνος τουλάχιστον, θα δημοσιεύσει κάπου ένα γράμμα του, μία απολογία... κάτι, ελάχιστο. Το χρωστάει στους τρεις ανθρώπους που δολοφόνησε.



Bάζω λίγο σκοτάδι και λιγάκι βροχή
για να σου φτιάξω μια παράξενη αρχή
και να σε ξεμακρύνω λίγο από τη σκέψη σου
που έτσι κι αλλιώς σε συνερίζεται το κέφι σου.

Σε πάω σε δρόμο μικρό, σε σοκάκι παλιό
σ' ένα αιώνια ποτισμένο απ' το κρασί καπηλειό,
μέρος κακόφημο, ακόμα και για το στοχασμό μου
που ούτε κι ο φόβος δε με φέρνει στ' όνειρό μου.
Εδώ λοιπόν, θα μοιραστώ μια ιστορία μαζί σου
που 'ναι σα να συνέβη χθες και ορκίσου
αν σε πειράξει τόσο που ντραπείς
πουθενά να μη τη πεις.

Καλώς ήρθες, ξένε στο τόπο μου
άραξε δίπλα να σου βάλω ένα κρασί να πιεις
συγχώρεσέ με λιγάκι για τον τρόπο μου,
μα με βρήκες στην αγκαλιά της ντροπής.

Ξέμεινα μόνος μου, πάρε και κάτσε όπου θες
κουρασμένο σε βλέπω, πρέπει καιρό να γυρίζεις,
όμως μέσα στη ζαλάδα μου και πίσω απ' τις σκιές
σα να μου φαίνεται πως κάτι μου θυμίζεις.

Γεια σου και σένα, έλειπα χρόνια ήμουνα κάπου μακριά
με φέραν πίσω δυνατές φωνές
και κάποιες τύψεις που μου είπαν πως εδώ κοντά
έχω γεννηθεί κι έχω πεθάνει δυο χιλιάδες φορές.

Ω, να τα μας, καλά είπα όταν σε είδα
πως σίγουρα παράξενα θα πρέπει να μιλάς
από άλλο κόσμο έχεις απάνω σου σφραγίδα
αυτά τα αγκάθια στο κεφάλι και τα ρούχα που φοράς.

Κάποτε κάποιοι μου το φόρεσαν για στέμμα
και με χλευάζανε μεγάλο βασιλιά
ακόμα τρέχει από τότε φρέσκο αίμα
σ' αυτά που ανέβηκαν του χρόνου τα σκαλιά.
ι' αυτό με βλέπεις μέσα στις σκιές
σαν να φοβάμαι και να θέλω να γλιτώσω
μια προσευχή σ' ένα περβόλι με ελιές
δε με αφήσανε ποτέ να την τελειώσω...

;;